Spreek mij niet van Thaise kruidenstempels, hete stenen en ayurvedische massages. Ze hebben mij ingevet met chocolade. Ze hebben op mijn zonnevlecht geduwd. En ze hebben mij in een opgestookte hooicabine gemoffeld, met het deurtje dicht. Twee stagiaires hebben mijn rug geschrobd met zeezout. (Aha, een journalist die een gratis beurt vraagt!) Een halve helderziende heeft mijn tenen gelezen. (Wat een sterke wilteen, zei ze, en dat ze het wel had gedacht.) En een rare man liet mij met mijn jonge boezempje bloot over halve kokosnoten lopen. (Ik weet niet meer voor welke energie, maar hij wilde wel graag helpen.) Heus waar, al wat aan wellness mogelijk is, heb ik beleefd. Sindsdien kan geen Bongobon mij nog bekoren.

Geniet dan, mens! Relax dan, mens! Hoe dikwijls heb ik met mijn ogen opengesperd op een behandeltafel gelegen! Het ging niet en die cd’s brachten geen soelaas. De panfluiten deden mij denken aan het bezinningsweekend van 4 LaWe A. De lekkende lavabo’s communiceerden met mijn blaasspier. En zoveel vogeltjes hadden vast wel érgens de boel ondergescheten. Buiten stond mijn Fiesta scheef op een stoep en het verslag had eigenlijk al klaar moeten zijn. Wellnest was het. Ik stoof verwilderd binnen en ik stoof verwilderd buiten. Tussenin hoopte ik dat het niet te lang zou duren en dat ik mijn kleren mocht aanhouden. Zelden. Meestal moest alles uit, was daar enkel de dekking van een wegwerponderbroek. Voor lieden die het genoegen nog niet hebben gehad, een wegwerponderbroek is vergelijkbaar met een haarnetje tijdens fabrieksbezoeken, maar dan met de elastieken ergens anders.

One size for all past niemand. Zelfs de billen van miss Sloggi gaan er moedeloos van hangen. De wegwerponderbroek biedt geen comfort. Of toch niet aan de drager ervan. De wegwerponderbroek is bedacht voor het welbehagen van de toeschouwer. De aanblik van een schaamdeel in zijn verfrommelde wezen is slecht voor de ogen van de schoonheidsspecialiste. Ze wordt er moe van. Ze krijgt er gedachten van. Ze wil het niet weten. Wegwerponderbroeken zijn een remedie tegen de erotiek van een massage. Preventief. Ik was naakt en ontspande me niet. Ik dacht na, over de significantie van de wegwerponderbroek. Koppijn heb ik ervan gekregen, en een kleine hekel aan wellness. Kortom, 49,90 euro om niet te hoeven, als dat geen wellness is.

Dat de loonkloof bestaat is het punt niet. Vrouwen verdienen minder dan mannen, ook als ze hetzelfde werk doen. Wetenschappers hebben het al 100 keer uitgerekend. De grote vraag is waarom. Want zolang niemand de kwestie terdege kan verklaren, mag iedereen naar hartenlust twijfelen over eventuele arrangementen. Sommigen stoken daarom graag een beetje verwarring. Vrouwen kiezen voor goedkope jobs in het onderwijs. Vrouwen kunnen niet onderhandelen. Vrouwen willen op tijd naar huis voor de soep en de kinderen. En -ik heb een oogbol moeten terugzoeken onder de kast toen ik het las- vrouwen vinden geld minder belangrijk.

Gelukkig kan het zinniger, met nog een vraag. Als vrouwen hetzelfde kunnen voor minder, waarom nemen bazen dan nog mannen aan? In tijden van besparing? Ik zal u zeggen waarom. Omdat bazen bang zijn om over de sollicitatietafel te worden gesleurd en een flink pak slaag te krijgen.
De meeste mannen zijn geen geweldenaars, maar de meeste geweldenaars zijn wel mannen. In 2011 zaten er 10.968 mensen in de gevangenis. 10.525 mannen. 443 vrouwen. En dat allemaal zonder vooroordelen! Oh, wij zijn een heerlijke samenleving. Als een Marokkaanse mevrouw een lamskotelet pikt in de gb van Edegem, leren wij daar grote lessen uit. Over alle Marokkanen. Over heel Marokko. En over alles wat op Marokko lijkt. Niet alleen in Edegem. Overal. Ook op de arbeidsmarkt. De ene reputatie is makkelijker gebakken dan de andere. Behalve voor mannen in het algemeen die gemiddeld meer verdienen dan vrouwen.

Bijna 96 procent van het schorem in de gevangenis is man, maar niemand die er iets uit durft te besluiten over de man. De kans dat een man geen manieren heeft, is groter dan de kans dat een vrouw geen manieren heeft, maar op de arbeidsmarkt speelt zoiets niet. Schijnbaar. Want het speelt natuurlijk wel. Wie een vrouw beduvelt, hoeft zich geen zorgen te maken, zelfs niet als het een onbeleefde vrouw is. Het staat in de statistieken. Ze zal niet met haar vuistjes slaan. Bij mannen is dat anders. Die kun je voor de zekerheid maar beter goedgezind houden. Bijvoorbeeld met een hoger salaris. Aha! Ziezo! Tot zover de loonkloof. Als ik er nu nog één keer over begin, verdien ik zeker kletsen.

(eerder verschenen in het -geheel vernieuwde- #VACATURE, en bespaar mij de predicaten van ja maar, ik zoek helemaal geen werk, #VACATURE is er ook voor de totale luilak die desnoods doodgaat van werk)

(en nog, het fotootje is van de onvolprezen Annelie Vandendael, die, dat voorspel ik u, het veel verder zal schoppen dan wij)

Cake zegt niets en Lizette is dood. Haar kleinkinderen vragen zich af hoe oma zo groot toch in zo een klein potje past. Ik kende Lizette niet. Ik hoorde alleen maar soms over haar, van een stout kind dat ze had. Het stoute kind is mij zeer genegen. Het heeft bij wijlen geen manieren. Het schreeuwt, het ruimt niet op en het vecht voor alles. Ik zou haar niet in huis willen hebben, maar ik hou van haar. Zo kwam het dat ik in het crematorium stond te wenen bij de deur. Het had niet mogen zijn, van die kanker, die ellendige dagen en een palliatief team in de living. Het laatste liedje van Lizette was Videogames. Toen de mensen buiten gingen zong Lana Del Rey: It’s you, it’s you, it’s al for you, everything I do. En op de eerste rij, onder de bank, lagen vijf natte propjes van papier. Ik hoefde Lizette niet te kennen om te weten dat de wereld anders is zonder haar. En dat komt allemaal door de cake, de cake van Lizette. Die was lekkerder dan alle andere cake.

Spaar suiker, ei en boterbloem. Het wordt toch niks. Uw cake zal de vergelijking niet doorstaan. Er was maar één cake en dat was die van Lizette. De hele school mocht bakken van gloria in excelsis deo. Sofie Dumont mocht op de speelplaats landen met een luchtballon. Roger van Damme mocht bloot uit een taart springen. Het was allemaal patisserie van de verloren moeite. Iedereen keek halsreikend uit naar de verjaardag van Lizette. Voor de cake die ze bakte. Lizette was de queen of cake, onthoud dat. En of dat aan de cake lag? Oh nee! Het lag niet aan de cake. Want het geheim van Lizette -dames en heren, ik vertel dit in vertrouwen- was de Herta-zak. Lizette brak geen ei. Lizette smolt geen boter. Lizette schudde luilekker kant-en-klaar-deeg in een vorm. Ze draaide de oven op 160 graden, wachtte een kwartier en maakte de mensen blij. Zo.

Wat er de laatste tijd allemaal wordt verteld over cake is dik overdreven. Aan cake worden geen belangrijke zaken afgemeten. Kunnen we dat zo afspreken? Cake lies in the eye of the beholder. En wie goed luistert kan Lizette in de hemel horen lachen. Ze eet er vast rijstpap uit een potje.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)