Zijn zusje werkte ook, even verderop in het dorp, in een winkeltje met een gordijn. Het deurgat was te groot voor zo weinig bloemetjesstof. Bovendien was het winkeltje leeg. Het zusje zat op een kruk. Ze verkocht wat ze had: niets. Maar voor de mannen die in vrachtwagens voorbij reden was het genoeg. Vroaar.
Oh, wat was het triest op tv. Vooral na de allerlaatste letters op de aftiteling. © 2011. En elf! Nu dus ongeveer, want we zitten amper aan twaalf. Priester Daens! Kom terug! Het is weer van dat! Op tv, in een diep gat onder de grond! Red die kindertjes! Spijtig genoeg is er niemand die het hoort. Priester Daens ligt zelf onder de grond. De grond waarop wij staken.

Ik weet het, ik weet het, ik mag niks zeggen over de staking. Want ik heb alles, een huis, een telefoon, een goede gezondheid en kansen. Mensenlief zoveel kansen! Alle kansen! En talent! Nondedju, talent dat ik heb! Zoveel talent dat het niet meer eerlijk is. De meeste mensen moeten het met minder rooien. En nog minder, want Di Rupo zit niet stil. Angela Merkel hijgt heel Europa in de nek. Wat denkt die troel wel niet? Op de rug van de werknemer! Ze zitten aan ons pensioen. Ze zitten aan mijn tijdskrediet. Ze zitten aan uw uitkering. Een mens zou voor minder zijn thermoskan uithalen, een zak over zijn jas trekken en met pamfletten op de parking gaan staan.

Solidariteit, dat zeldzame goed, is het enige wat ons kan redden. Wij staken voor elkaar. Samen tegen onrecht! Ons onrecht en dat van ons alleen! Kindertjes op tv, daar staken wij niet voor. Ook niet voor slaapzakliggers in Brussel Noord trouwens. En ook niet voor 150 Afrikanen op de Middellandse Zee. Het is logisch. Die types draaien niet mee in ons systeem. Onze zekerheid is sociaal begrensd. Om praktische redenen. Wij kunnen heus niet vechten voor het pensioen van de hele wereld. Daar hoeven wij ons niet schuldig over te voelen. Schuld is een uitvinding van de katholieken. En wat hebben die katholieken nog allemaal voor treurnis uitgevonden!

Overigens is het met onrecht net zoals met verdriet. Onrecht is onrecht. Het is zo exclusief dat het zich niet laat vergelijken. Onrecht kun je niet ordenen van klein naar groot. Als het u wordt aangedaan is het van u, los van al het andere onrecht. Andermans miserie biedt geen troost en kindertjes op tv zijn geen reden om te allen tijde tevreden te zijn. Appelen en citroenen zijn het. Maar af en toe is het goed om eventjes naar de grond te kijken waarop wij staken. Want ergens in dezelfde grond zitten kindertjes op hun knieën.

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een tekening van Klaas Verplancke)

Kevin punt Huppeldepup, uitzendconsulent en pleger van onnozele typefouten, zit aan de stuurknuppel van menig loopbaan. Als Kevin u een seut vindt, als Kevin uw bloes een miskoop vindt, als Kevin ziet dat er haar uit uw neus groeit, als Kevin voorspelt dat u het niet gaat kunnen, dan is het afgelopen met uw vooruitzichten. Kevin is gevaarlijk. Kevin is een heerschap. Kevin zit op een troon met een pinnenknots in zijn hand. Daarom moet Kevin af en toe belachelijk worden gemaakt. En met hem alle lieden van klein tot groot die invloed hebben op andermans carrièreleven, zij die uitmaken wat een ander waard is op de arbeidsmarkt. Uiteraard zijn er veelal diploma’s mee gemoeid, ervaringen, inzichten en meerkeuzevragen. De rekruteringsmarkt heeft zich de laatste jaren flink geprofessionaliseerd! Maar soms komt een besluit ook tussen de soep en de patatten, naar het malle goeddunken van ene Kevin punt Huppeldepup. En owee, als je een opmerking durft maken. Het minste monkellachje kan verkeerd aflopen. Zwijgen moet je, gehoorzamen en doen alsof je de tikfout niet hebt gezien. De eigenzinnige sollicitant zal zijn plezier bekopen.

Je valt de stock aan. Voor wie de job wil hebben is het de normaalste functieomschrijving ter wereld. Het behoeft geen verbazing, geen vertwijfeling en zeker geen verbetering. Alles wat Kevin zegt is waar en relevant. Ook al is hij eventueel twintig jaar jonger dan jij. Kevin is het kader waar de werkzoekende moet in passen. Helemaal. In één vloeiende beweging. Zonder betweterige haakjes. Durf Kevin niet aan te raken want Kevin is untouchable, vooral tijdens het sollicitatiegesprek. In de etalage van zijn kantoor is het al wat minder. En hier krijgt hij de wind van voren. Dat hoort zo. HR-bonzen zijn zoals popsterren, bisschoppen, ministers en koninginnen. Af en toe moeten ze flink worden uitgelachen. Opdat ze zouden weten hoe betrekkelijk hun bevoegdheid is. Autoriteit is relatief en macht is er om aan te twijfelen. Ten minste bij wijlen. Want machtige mensen die alleen maar ernstig worden genomen, zijn gevaarlijk. Laat ons daarom samen lachen: Je valt de stock aan. Hahaha.

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een tekening van Klaas Verplancke)

De kommernis van mijn Bob kon met gemak een heel weekend overspannen. Zelfs als ik heel verantwoordelijk wél bleef slapen. (-Is er een apotheek in de Veldstraat? Ik ben precies aan een Motilium toe.) Van al die jaren zogezegd gebob heb ik maar twee voordelen onthouden, twee schamele papieren bootjes op de hele alcoholische afdrijving, twee rozijnen in de vellenpap van drank. Eén: bijpassende wijn was écht lekker. Twéé: met een stuk in mijn jarretelle was ik bang van niemand, ook niet op de allerlaatste trein naar huis. Nochtans zitten er in die trein vaak eigenaardige mensen. Om nog te zwijgen van de personages in de wachtzaal. Spijtig dat ik daar sinds kort wel schrik van heb. Spijtig ook van de bijpassende wijn. Want ik drink niet meer. Of beter, niet meer dan één glas. Met de grotere debieten is het afgelopen. Deze mevrouw is voortaan vrolijk van zichzelf. Ongefermenteerd en zonder gedoe. Bob is de held af. De nieuwe prima donna heet Manuel.

Manuel heeft een cocktailbar in Antwerpen en een programma op tv. Hij heeft altijd een witte stofjas aan, met zilveren knopen. Alsof hij een apotheker is. Terwijl hij het niet is. Zijn drankjes zijn giftige medleys van gevaarlijke ingrediënten zoals Sloeberry Gin, Bacardi Black en Mandarine Napoléon. Maar als zijn glaasjes proeven zoals ze eruitzien, moeten ze heerlijk zijn. Met die kleuren! En met die ananaspartjes! Ik zou er alleen geen twee durven drinken. Volgens mij slaan ze je met een hamer achter op de kop. Maar mijn god, wat doet die Manuel dat netjes. Het is een plezier om naar te kijken. Hij neemt de maat met een dubbel eierdopje. Hij schept ijs met bravoure. En hij kan ellenlange citroenschillen schillen, zonder het woord schil uit te spreken. Zo ordinair. Het is allemaal zeste. Met een pling van jazz in de achtergrond. Als ik daarbij terugdenk aan het geknoei met Aldi cocktails op kot. Alles ging ervan plakken, de futon, de Billy en de Dr. Martens. En ‘s morgens moest ik overgeven.
Het zal Manuel niet overkomen. Manuel is een toonbeeld van zelfbeheersing. Zijn Strawberry Daiquiri is een choreografie van discipline. Met welke professionele precisie Manuel vijf aardbeien doorsnijdt! Het is een kunst die enkel noodt tot goed fatsoen. Zich lazarus lampetten aan de cocktails van Manuel getuigt van geen stijl. Als nieuwe aanhanger van Manuel kan ik me zulks niet veroorloven. Bovendien is de liefde voor Manuel onverenigbaar met de stress van Bob in mij. Bij deze heb ik hem afgeschaft. Bye Bob, bye.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

Het maakt niet uit hoe professional de consultants zijn of hoe A4 hun Audi is. Zet mensen in een bus en aloude mechanieken treden in werking. Wie zit naast wie? Wie heeft zijn iPad meegenomen? Die van Diegem beelden zich wat in. Iemand een kauwgummetje? Plus een vileine sms naar een collega thuis: Die Ilse blijft maar mekkeren. Ik wou dat ze jou hadden meegestuurd.
Aankomst in het hotel is voorzien om 16 uur. Iedereen krijgt een kamer op de vierde verdieping. Trolley’s werden door de gang gesleurd. De deuren gaan dicht. Eerste werk is een bezoek aan de badkamer. Daarna wordt de wifi uitgeprobeerd. Een kaftje met hotelfaciliteiten is er niet. De glorietijd van peperdure hotels is voorbij. Clean en comfy is voortaan al goed genoeg.
Afspraak om 18.30 in de lobby, voor een avondmaal met Berliner Spezialitäten. Op de kaart staat Knusprig gebratene Schweinshaxe mit Kartoffelknödel. Dat zijn varkensreepjes met aardappelnoedels, vertaalt iemand uit Gent, maar op het bord ligt een varkenspoot met een gummibal ernaast. Dat is die Kartoffelknödel. Misschien dat het lokaal een topper is.
Om half twaalf zijn de busjes er opnieuw. Tenslotte is er ‘s anderdaags een congres. Afspraak om 9 uur in de lobby van het hotel. Het houdt de haantjes niet tegen om een een extra rondje te maken in de draaideur en terug naar buiten te gaan.

‘s Nachts op de vierde verdieping wordt iedereen wakker. Het begint met een lieflijk o’tje waar een mens makkelijk doorheen kan slapen. Maar het o’tje houdt anderhalf uur aan, wordt afgewisseld met ie en een gorgelend jaaahgrl. De ene partij overdrijft. De andere partij houdt de moed erin. Op het vierde gelooft niemand in een goede afloop. Als je langer dan een uur naast het hoogtepunt heenschiet zal het niet meer komen. Zoveel is zeker. De vraag is welke van de high potentials elkaar in de greep hebben genomen. Want niemand durft op de gang te gaan kijken waar de kreten ontspringen. Iedereen ligt stil in bed en luistert naar de stemmen.
Am Frühstück zegt niemand wat. Ergens onder de tafel bonst ongetwijfeld een geslachtsorgaan, maar daar gaat het niet om. Er is een congres in het buitenland. Belangrijk genoeg om er een delegatie naartoe te sturen.

(eerder verschenen in Vacature Magazine, met een tekening van Klaas Verplancke)

Gelukkig kon Alida niet tellen en stond zij na het laatste kuiken alleen maar voor een raadsel. Niet erg, want voor een eend is het de normale toestand, aldus Middas Dekkers, om voor raadselen te staan. Enfin, hahahaha.
Pardon verder, voor de betreffende eendjes. En zo.

(Voor de liefhebbers die zonder te betalen willen gaan bladeren in de Fnac. Het is op bladzijde 1081 te doen.)