Gedoe in de parkeergarage

Welke parkeergelegenheid het betrof, zal ik u niet op de mouw spelden. Maar iedereen kent het bedrijf waaronder de parkeergarage zich bevond. Alleen toegankelijk voor directeuren en hun drijfveren. Proletariërs moeten buiten naar plaats zoeken. Gelukkig heb ik mij de gewoonte eigen gemaakt om na bedrijfsbezoeken af te zakken naar -1, op zoek naar de diepere gronden van de KMO.
Zo ook na een interview op het einde van vorig jaar. Ik schudde de begeleidende perswoordvoerder de hand en deed alsof ik vertrok. Alleen niet zonder eerst in de kelder langs te gaan. En maar goed ook, ik mag er niet aan denken dat ik onderstaand tafereel had gemist.

Het viel me op dat aan het plafond van één der gereserveerde plaatsen een kussen was bevestigd. Geen idee waarvoor het dienen moest. Tot klokslag 11 uur een Audi Q7 door de elektrische poort naar binnen gleed. Hij draaide pardoes af naar de plaats met het kussentje. De ruimte was erg nauw bemeten voor 5086 x 2177 millimeter carrosserie, maar dankzij de uitmuntende wendbaarheid en de stuurbekrachtiging van de Audi Q7 ging het net.
Het discomfort was een agendapunt geweest op de laatste raad van bestuur. Of de financieel directeur na zijn promotie geen twee gereserveerde plaatsen kon krijgen in de parkeergarage. Maar daar was de vakbondsafgevaardige tegen geweest. Omdat de parkeergarage nu al veel te krap was om alle bedrijfswagens te kunnen herbergen. Afgunst, jongen, pure afgunst, had de directeur gekrijst, maar het had niet geholpen. Q7 of niet, één parkeerplaats moest volstaan, minstens tot aan de volgende raad van bestuur.

Ik stond me allerlei in te beelden achter een betonpilaar (de financieel directeur die met zijn voetje stampt, de financieel directeur die verongelijkt naar zijn vriendin belt, de financieel directeur die -als niemand kijkt- spuwt op de dubbele parkeerplaats van de personeelsdirecteur). In plaats van op de vertoning te letten!
De man achter het stuur trok de handrem op. Daarna gebeurde niets meer. Pas na dertig seconden rommelde het opnieuw in de Q7. Een gedaante kroop over de ergonomische elleboogsteun naar de tweede rij stoelen. Daar zat hij op zijn knieën te morrelen aan de hoedenplank. Die ging er eigenlijk nog flux uit. Het kon niet anders of de chauffeur had de hele procedure eerder doorlopen.

De vier pinklichten knipten kort aan, de Q7 piepte en de koffer sprong open, tot tegen het kussentje aan het plafond. Aha, daarvoor was de klusjesman dus met mousse en alleslijm naar de parkeergarage gesommeerd. Over de bumper viel een lederen aktetas naar buiten. In het tl-licht van de parkeergarage zag ik een gebocheld silhouet over de zetels klimmen. Daarna verdween hij even uit het zicht, om zich gelijk een para op de buik, naar buiten te manoeuvreren. Toen hij zag dat ik hem zag, schaamde hij zich niet. Daar diende zijn ego niet voor. Hij trok zijn das recht, raapte zijn boekentas van de grond, gooide de koffer dicht en nam de lift naar +1.

(eerder verschenen in Vacature)

9 gedachten over “Gedoe in de parkeergarage”

  1. Dat kussen zat er vast al voordat hij die Q7 onder zijn billen had. Zou toch erg zonde zijn geweest van die prachtige kofferbakklep…

  2. Schitterend… Maar ergens vind ik het wel triestig ook (hoe ecologisch denken het toch moet afleggen wanneer prestige en geld op de proppen komen… Een Q7, begot.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *