Geluksvariaties nrs. 7 tot 10

Het is één van de geluksvariaties, namelijk geluksvariatie nr. 7 al tempo di giga: de dood van een hond. Hij vrat nog één lapje salami, liep naar buiten voor een plas, viel om en ging dood. Het was een verlossing voor ons allemaal. Zoveel jaar later ben ik nog altijd blij dat hij er niet meer is. Soms word ik door geluk overvallen als ik bij mijn ouders op de deurbel duw en de gordijnen stil blijven hangen. Dan besef ik weer dat hij dood is en hoe fijn dat is.

Hoe heerlijk is het om een praline op de grond te laten vallen, hem op te rapen en hem verder op te eten. Dat kon vroeger niet. Of de hond was eerst. Of er was hondenhaar. En als ik nu afscheid neem van mijn moeder, gaat dat beschaafd, zonder dat we eerst 50 gram charcuterie in de speelkamer moeten gooien om rap de deur toe te doen, om zonder hondendrama te vertrekken. Hem meenemen was trouwens altijd de allerlaatste oplossing. Hij maakte je te schande op alle kruispunten. Het was alsof we altijd naar het slachthuis reden. Hij blafte zo hard dat alle voetgangers keken. En daar zat jij dan, stervend te kijk, met een hoofd vol speekseldraad.

Het was een vies beest. Hij had een wrat op zijn rug, waar ik altijd langs probeerde te aaien. Want een hondenwrat, daar blijf je toch best van af. Die hele hond was een slecht gedacht. Nu zijn de verhalen over broodfok en mismeesterde honden bekend, maar toen wisten we van niets. We hebben nooit geweten waar hij vandaan kwam. Uit een kennel in Heusden-Zolder, ja, maar daarvoor? Ik denk dat het een Russische sm-kelder was. Die hond kwam uit de hel.
Zijn mand stonk en hij beet in de borstel als mijn vader hem in zijn kot probeerde te borstelen. Voor hetzelfde geld stond hier trouwens een stuk met geen enkele k erin, noch een i, want die valsaard beet niet alleen in de borstel. Hij heeft ook mijn middelvinger bijna opgegeten, mijn hele dactylografie verknoeid én uw leescomfort. Echt waar, we zijn beter af zonder hem. Die hond was een straf. Geluksvariatie nr. 7 al tempo di giga, het is zijn dood. Geluksvariatie nr. 8 is dat hij de gemiddelde hondenleeftijd niet heeft gehaald. Het had allemaal nog veel langer kunnen duren.

Desondanks wil ik opnieuw een hond. Op zoek naar  ander geluk slijt ik mijn dagen op pets.be, een paraplusite van dierenasielen. Het liefst van al zou ik de hond van Saskia De Coster hebben. Die heb ik eens op een feest gezien. De mops gunde mij geen blik, en toch was daar ineens geluksvariatie nr. 9: de hond van Saskia De Coster. Ik heb de hele avond geloerd en genoten. Het is niet normaal, maar dat is eigen aan geluk. Zodra geluk normaal is, is het geen geluk meer.

Enfin, hoe rooft een mens een hond? Met een bakhandschoen? Ik had geen idee en ik was ook een beetje bang van Saskia De Coster. Dus nu zit ik op pets.be voor een tweedehands hond en geluksvariatie nr. 10: Macy, een poedel uit het varietéwezen. Haar baas was een clown, stond op pets.be. Hij verhuisde naar een nieuw circus zonder hondennummer en zonder Macy. Wat geluksvariaties zijn  voor de één is soms gewoon pech voor de ander.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

6 gedachten over “Geluksvariaties nrs. 7 tot 10”

  1. En dan maar hopen dat Macy wel manieren heeft? Mijn ouders hebben vroeger enkele keren getracht een hond te recycleren uit het asiel. De eerst was agressief en zette zijn tanden graag in de tapijt, de tweede kakte heel ‘t huis onder, iedere dag opnieuw.

  2. Elke hond vindt zijn baas Napoleon, zegt men wel eens. Weten we echter wel of de soldaten uit la Grande Armée ‘s Keizers tent ook even enthousiast onderscheten?

  3. Ik had genoeg van dat recycleren en de nodige problemen en nu ook geen tijd voor probleemoplossers en heb een hond(je) gekocht bij een particulier, uit een gelegenheidsnestje ..en heb er zeker geen spijt van, ik heb een ongelooflijk lief beest. Zelf een puppy opvoeden is leuk en mochten er toch problemen komen is dat uw eigenschuld…

  4. Ik ben onlangs op café holderdebolder verliefd geworden op een tsji-tsjoe, terwijl ik met zijn eigenaars aan ‘t verbroederen was. De liefde was wederzijds, zeker nadat ik een BiFi worstje had geofferd. Maar wat een schatje! En naar ‘t schijnt verliezen die chichoukes geen haren! Soit, voor een objectievere beschrijving, zie: http://www.shihtzuclub.be/shih-tzu-weetjes/oorsprong-van-een-shihtzu/
    Als Sammy en deZwètte ooit naar de poezenhemel gaan, dan neem ik zeker een Shih Tzu als chouchouke. Maar dan ene zonder chichi of strikjes of frullekes in de haren.
    En ook nog dit: ga gewoon naar een asiel. De hond kiest jou uit, en niet andersom (heb ik ooit gehoord)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *