Gevaarlijke gedachten

Tante An, jij hebt zwarte haren onder je gewone haren. Ik weet niet waarom de nieuwe pedagogie vraagt dat kinderen mooi met je en jij leren praten. Als ze met hun persoonlijke voornaamwoorden van de wereld toch geen mooiere wereld maken. Tante An, jij hebt zwarte haren onder je gewone haren. Zijn dat nu opmerkingen die een mens wil horen als het bijna Kerstmis is? Als het hele land voor de sfeer wordt ingepakt met dampkapfilters. Als je de hele dag op de stekkerdozen van de buurman zit te kijken. De dagen zijn misschien wel kort, ze zijn niet kort genoeg. Tussen 9 en 16 uur zie je kabels en dominostekkers hangen in plaats van Merry Christmas, Merry Christmas, Merry Christmas. De vreed’ op aard’ springt samen met de plomb. Zo veel lichtjes, zoveel stroom. In Tihange zullen ze het hebben geweten. Gooi nog wat blauwe staven op, George! Pour l’ambiance de Noël!

Ik keek het kind aan en sprak: “Mijn haren zijn niet zwart. Mijn haren zijn vettig. Omdat ik mijn haren train. Shampoo is een mallemolen, mijn kind. Ge wast uw haar en ge blijft het wassen. Ge moet daar niet aan meedoen. Hoe minder ge uw haar wast hoe langzamer het vettig wordt. Ik overbrug tegenwoordig al een werkweek. Kunt ge dat geloven? Van alle dagen, naar één keer per week! Maar zoiets vraagt dus inspanningen. Hebt ge dat woord al geleerd op school? In-span-ning-en? En o-ver-con-sump-tie? Ook niet. Typisch.” Ik ging toch niet beginnen over de praktische beslommeringen van mijn balayage zeker, mijn coupe de soleil dwars door alle seizoenen heen.

Het kind vroeg of er nog kroketten waren, aan oma, voor het comfort. Want tante An, mja. Met tante An is het altijd wat. Dit jaar gaat ze al de balletjes van jouw fonduevork pikken. En als je even niet kijkt, gaat ze in je pannetje zitten pulken. Ze gaat alles opeten wat jij op de steengrill hebt klaargemaakt. En ze gaat rare dingen zeggen tegen opa en oma. Dat ze geen rood vlees meer mogen eten met dat successieplan. En haar haar gaat weer zwart worden, want onder het vet van fondue en gourmet houdt geen enkel kapsel zich staande. Trouwens, ik zit dit jaar met een muts onder de kerstboom. Het gaat niet goed met mijn haar. Mijn kapster heeft een kindje gekregen. In oktober al. Ik wist dat ik het niet zou redden, maar ik wilde het toch proberen. Ik mis Sofie en het is eraan te zien. Al is het geen reden om het erover te hebben. Tante An, jij hebt zwarte haren onder je gewone haren. Zeg! Alsof ik zoiets niet onthoud tot aan de nieuwjaarsbrieven. Want ook met Nieuwjaar zal ik met een muts aan tafel zitten.

Ik had het eerst niet goed gehoord, toen ik vorige week een afspraak wilde maken bij de kapper. Vanaf januari. Wablief? Vanaf januari. Wat? Pas vanaf januari? Maar zolang trek ik het niet meer! Maya, help mij! Maar Maya kon niet helpen. Er waren andere mensen die éérst moesten worden geholpen. Zie, en dat is nu wat er mis is met Kerstmis. Het gaat teveel om andere mensen die allemaal éérst moeten. Het is waar, kind, tante An hééft zwarte haren onder haar gewone haren en nog dieper zitten haar gevaarlijke gedachten.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

4 gedachten over “Gevaarlijke gedachten”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *