Grizzlybeer

Je zal het maar aan de hand hebben, na maanden vlammen om alles gefikst te krijgen, de projecten en de dossiers. Je hebt niet gezegd wat je vond, van die en die en dat. Je hebt gewoon gezwegen en je werk gedaan. Ook toen de onthaalmoeder zich een hernia hief aan het dikke kind van een parttime moeder, waardoor je in vijf haasten op zoek moest naar nieuwe oplossingen. Je hebt in de file gestaan, voorrang van rechts gegeven en naar parkeerplaats gezocht. Je hebt ‘s middags weerstand geboden aan alle pudding, ook als is pudding het enige lekkere in de koeltoog van de mess.

Kortom, als iemand vakantie heeft verdiend, zul jij het wel zijn. En dus heb je een week Casolare Val di Mare geboekt in Italië, met fornuis, zwembad en een vijgenboom in de tuin. Het is 1300 kilometer van hier, maar je besluit de oversteek in één keer te maken. Je vertrekt ‘s morgens vroeg, met sandwiches, Granny’s en doosjes appelsap. Op het Vierarmenkruispunt vraagt je dochter of het nog ver is. In Basel moet je tanken. In de Gotthardtunnel moet iedereen plassen In Como valt je man in slaap. Je neemt het stuur over. Ze toeteren in Milaan. Ze rijden gelijk wilden in Milaan. Maar je hebt er zin in. Je hoeft alleen maar aan je werk te denken om opnieuw moed te vatten.

Bij valavond kom je aan in Cecina. Daar heb je afspraak met ene Paola met een verhuurkantoor. De deur van de auto gaat open. Er valt een vrouw naar buiten. Dat ben jij. Je wil slapen. Desnoods op een parkeerplaats, met je wang op het warme asfalt. Maar je man vraagt om je te gedragen. Paola heeft de sleutel. Het is nog tien kilometer. Toscane is mooi. Alles ruikt naar pizza. Het maakt het makkelijk om alles te vergeten, de collega’s en het gekonkelfoes. Je rijdt een berg op, zo steil dat je achterbanden slippen in de kiezels. Daar ligt Casolare Val di Mare. Je sleurt drie trolley’s naar binnen, pelt de laatste sandwiches uit hun huishoudfolie, kraakt een fles wijn en gaat slapen. Wat nu komt, is rust. Eindelijk.

‘s Morgens word je wakker zonder wekker. Je man maakt espresso op het gasfornuis en zegt dat hij naar het dorp gaat om boodschappen te doen. Je dochter wil haar roze zomerjurk aan. Oh hemel, het is vakantie! Je neemt haar mee naar de tuin en plukt een vijg. Het is amper tien uur, maar de vijg is al warm. Je dochter springt in het zwembad en je sloft terug naar binnen voor een badlaken. ‘s Middags eten jullie spaghetti al pomodoro in de tuin, simpel en goed. Je man zoekt in de Guide Rouge naar een fijn restaurantje voor ‘s avonds. Jij probeert te beslissen welk boek je eerst gaat lezen. En dan gaat ineens de deur open, van het appartement naast dat van jou.

Een man stapt buiten met een rolletje handdoek onder zijn arm. Goeiemiddag, zegt hij, met een Kempisch accent. Je denkt dat het horror is, maar eigenlijk moet het ergste nog komen. Want in zijn zog volgt een HR- manager, met name jouw HR-manager. Je wil nog goeiemiddag zeggen, maar je blijft in verbazing hangen. Het is haar bikinilijn. De rest van de week kan je maar aan één woord denken: grizzlybeer. Je zal het maar aan de hand hebben.

(eerder verschenen in Vacature, de harige zeemeermin is van Klaas Verplancke, lelijke fantasie dat die mens heeft)

Een gedachte over “Grizzlybeer”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *