Het is de natuur

Dus. Ik ben een vrouw. En dus ben ik één keer per maand niet te pruimen. Het is de natuur. Dirk Draulans zegt het ook. Ik kan er niks aan doen. Het zijn mijn hormonen. Ze maken een onbetrouwbaar mens van mij. Als ik u iets nijdigs toebijt dan is het zover. Dan héb ik het. Dan hangt mijn vlag uit. Dan weet ik het allemaal niet meer zo goed. Echt waar, mij hoeft u niet ernstig te nemen als ik kwaad word. Het is de maan. Het is mijn straf. Het is de natuur. Het is zeker nooit uw gezeik. En wat hier staat heb ik natuurlijk gewoon ingetikt tussen ob 3 en ob 4.

En dan mag ik nog blij zijn dat mijn hormonen voorlopig blijven klieren. Want als het stopt, ben ik helemaal niet meer te pruimen. Dan krijg ik het heet. Dan heb ik koppijn voor altijd. Dan droog ik op. Dan zien ze op de marketingafdeling van Delhaize ineens glijmiddelen opduiken in de spreadsheets van mevrouw Alaerts. Kunnen ze mij proactief kortingsbonnen opsturen voor ginsengpillen en Tena Lady. Ik zeg u dat het niet zal geschieden. Mevrouw Alaerts is namelijk slimmer dan dat. Als zij glijmiddelen koopt, kan zij net haar klantenkaart niet vinden en betaalt zij cash. Een vrouw kan misschien niet ontsnappen aan haar natuur, aan de statistieken wel.

Volgens de statistieken was ik laat. Ik was veertien toen het begon. En ik weet nog waar ik was. In Maastricht, bij de Chinees, op de wc. Daar sloeg mijn natuur toe. Sindsdien ben ik één keer per maand een ondersoort. Dan stink ik en doe ik mijn werk niet zo goed. Het is daarom dat ik minder verdien dan een man. Want wie een man is, heeft een andere natuur. Die is niet één keer per maand een week slecht. Die blijft te allen tijden objectief zijn heerlijke zelf. Stabiel! Niet met al die loze verwarring erbij. Onverstoorbaar, zou ik zeggen, als een olifant zo onverstoorbaar.

Maar zo standvastig zijn olifanten dus helemaal niet. Het heet de musth en ik had er nog nooit van gehoord. Ha nee, want het gaat nooit over de musth. Over mijn prikkelbaarheid worden bladzijden uitgebraakt. Wat een vrouw met haar hormonen aan de hand heeft moet uitgebreid maatschappelijk worden geduid. Maar musth staat niet in het woordenboek. Daarvoor is het niet belangrijk genoeg. Wat heeft een mens ook aan de wetenschap van de musth. Het is een curiositeit van de natuur. Bovendien bestaat het alleen bij olifanten.

Gelukkig ben ik op Facebook bevriend met de dieren van Planckendael. Daar heb ik gelezen over de musth. Chang is in de musth. Al sinds november! De olifantenstier is al maandenlang niet te pruimen. Hij zijn zijn hormonen. Hij hangt het uit. Hij stinkt. En hij heeft rare zinnen, vreet alleen nog bieten! Voor de veiligheid hebben ze hem opgesloten, want het is niet meer leuk met Chang. Terwijl hij anders zo’n aardige stier is. In Planckendael hebben ze alle begrip. De musth is een trucje van de natuur, schrijven ze, om de genetische diversiteit bij olifantenkuddes te bewaren. Een trucje! Zie dat verkleinwoord! Voor een dikke, ambetante mannetjesolifant? Nog goed dat het mijn tijd van de maand niet is. Of ik had me nog écht kwaad gemaakt. Dus.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

3 gedachten over “Het is de natuur”

  1. Maar zo fantastisch alwaar.
    Allé, na deze ga ik nog wat zitten stinken en kostbare tijd verspillen op het werk en daarna wenen wenen wenen uit schuldgevoel.

  2. ‘t was hier gisteren ook weer prijs! drama total om een akkefietje… dat stinken valt best mee ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *