Het licht van David Attenborough

dattDavid Attenborough is 90 jaar geworden. Op BBC 2 duurt het verjaardagsfeest nog tot 17 mei. Terwijl hij nota bene al in 2006 werd uitgeroepen tot het allergrootste levende Britse icoon. Lang zal hij leven en heilig zal hij blijven. Geen kwaad woord over de warmste documentairestem op aarde. Geen kromschrift over de aardigste avonturier ter wereld. Naar een documentaire kijken van David Attenborough is bij je moeder op schoot kruipen voor een lieve leugen. Een mens slaapt er beter van.

Leonardo Da Vinci zou een pak minder compassie hebben met de kijker. Hij noemde Terra Mater een wrede stiefmoeder en de mens een begraafplaats. Maar goed, in de renaissance hadden ze geen tv en de presentator van nu is een sympathieke bioloog, geboren in 1926 te Londen (daar waar geen mens heengaat voor de natuur).

Eergisteren nam hij ons mee voor een fonkelnieuwe documentaire, starring vuurvliegjes en paddestoelen met lampjes. Sir David Attenborough droeg een blauw hemd en presenteerde in het schemerdonker. Glimwormen lichtten op als toverlantaartjes. De sfeer was meteen gezet. Gezellig! Het is wat Attenborough als de beste kan, de natuur aanbieden op een schoteltje, gelijk gesneden koek. Op iedere aftiteling staat Written and directed by. Terwijl, als er iets is wat de natuur slecht verdraagt dan is het wel een regisseur. Het is net andersom. David Attenborough is written and directed by. Aan wat anders dan een speling van de natuur zou hij de 90 kaarsjes op zijn taart hebben verdiend.

Enfin, de documentaire ging over bioluminescentie, het eigenaardige fenomeen waarbij vreemde creaturen licht maken. Zélf. Boem paukenslag! David Attenborough’s light on earth. Violen zwollen aan. De woorden Twighligt zone en Mystery vielen. En intussen zag het bos eruit als een flink gemarketeerde afdeling van de Efteling. Join me on this journey like no other, zei de jarige. And see things no humans have ever seen before.

Ik dwaalde met de lichtjes af naar een avondwandeling, vorig jaar rond deze tijd. Thema? Vleermuizen. Het weer was goed, het uur uitgekiend en de gids had twee bat detectors meegebracht. Wij gingen vleermuizen zien. Mét garantie. Drie keer raden wat wij niet te zien kregen. De bat detectors klikten nauwelijks en de gids begon zich langzaam te schamen. Waar zitten ze nu toch, zei hij schoorvoetend. Ik weet anders nog een plekje waar veel glimwormen zitten.

Wij daarheen om de avondwandeling te redden. Eén glimworm liet zich zien, een zielig tweedehands zaklampje, in het vroege zomernat van Vlaams-Brabant. Weet je dat glimwormen eigenlijk kevers zijn, zei de gids. En wist je dat glimwormen huisjesslakken leeg eten? Mja. Soms heeft een mens gewoon het licht van David Attenborough nodig. Want zelden is de natuur gesneden koek.

(eerder verschenen in De Standaard)

Een gedachte over “Het licht van David Attenborough”

  1. Ik hou ook erg van D. A. Ik vind het vooral fijn dat hij de laatste jaren ook dieren wat dichter bij ons in beeld bracht (Life of Birds ondermeer) ‘t Hoeven niet altijd leeuwen te zijn die een zeldzame witstreepdikbuiklangoorantilopekalf eten
    En heeft die glimworm de avond gered? Misschien waren de andere net opgegeten door de vleermuizen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *