Het schild van Tante Annie

Tante Annie heeft een tattoo gescoord, een schild met kleuren, gebladerte en een kroon. Ik weet nog niet waar hij moet komen, behalve ergens niet discreet. Want als supporter is het je taak om niet discreet te zijn. Waar is mijn rode onderlijf overigens! En dat iemand eens facepaint meebrengt uit de Delhaize! Ik gooi mijn ingetogenheid overboord, samen met de rest van het land. Gedaan! Hoezee! Als ik Hans Vandeweghe één van de dagen tegenkom, kus ik hem, van harte, met tong en al! Ik ben al benieuwd hoe die voortanden voelen.

AFSBRU staat op de tattoo, in spiegelschrift, BVBK eronder, en op de achterkant: Vermijd contact met ogen en slijmvliezen. Nochtans heeft voetbal veel met slijmvliezen en ogen te maken. Wie niet kijkt, moet zwijgen. En zonder lichaamsnat geen sportief spektakel. Nog goed dat een mens voor 90 procent uit nat bestaat of we waren al een paar zeer belangrijke commentatoren kwijt geweest, opgedroogd, uitgespeekseld en leeggeklierd. Enfin, dat ik er mij niet mee bemoei. Ik spaar mijn slijm beter voor wat anders. Trouwens, ik ben heel blij met mijn tatoeage van de Koninklijke Belgische Voetbalbond. Totti jeannet! Poetin op zijn doos! En een loempia in uw naad. Toet!

Ik heb het plakvelletje slim geruild voor een vel met vier exclusieve prentjes én Origi. Dan wil ik dit in de plaats, zei ik voor de verrassing. Het knaapje dacht wellicht dat hij de Panini’s zo ging krijgen, maar dan kende hij tante Annie nog niet. Zij laat zich niet intimideren door lieden uit de voorlaatste kleuterklas! Ook niet als ze verkleed zijn in een piraat, met een bewegend oog onder een geschminkt lapje. Eerlijk is eerlijk en gratis is marketing. Maar de kleine Felix aarzelde. Hij keek naar zijn vader en hij keek naar zijn moeder. Alsof die mij wel tot orde gingen roepen. Natuurlijk niet. Als er met de kleintjes kan worden gelachen spannen de groten altijd samen. Zo gaat het in Brazilië ook een beetje. Felix mompelde dat het ok was van de tattoo en getroostte zich met de nieuwe prentjes in het plakboek. Ik dronk mijn glas leeg, keuvelde wat met zijn ouders en zag in een ooghoek hoe hij mij bleef monsteren. Daar zat tante Annie, ja, zonder medelijden en met een tattoo in haar handtas. Zij fietste tevreden terug naar huis.

Het enige wat ik nu nog moet hebben is een tricolore spiegelmuts. Verkopen ze die dingen ergens? Bij Auto5 misschien. Of in het winkeltje van een tankstation? Of vallen ze alleen te ruilen voor 24 blikken Jupiler en een homp Maredsous? Ik weet wat ik doe! Ik maak een lelijk plan. Ik pak mijn zwemgerief, plak de tattoo en pik onderweg een spiegelmuts van de Toyota bij de buren. Tenslotte drijf ik tijdens de volgende match waarschijnlijk opnieuw moederziel alleen in baan vier. Maar deze keer zal ik solidair zijn met het nat van de wereld. Tante Annie gaat zwemmen met een spiegelmuts en een tattoo van de voetbalbond. Het valt te hopen dat die ene dikke man niet wéér staat te treuzelen in de douche, met dat hoorntje in zijn broek. Want mijn schild zal hard zijn, met kleuren, gebladerte en een kroon.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

2 gedachten over “Het schild van Tante Annie”

  1. Gaat dat zien. In ziekenhuis Herentals, op de gynaecologenafdeling, stond ik in het kleedhokje achter een gordijn in de kleuren zwart-geel-rood. Of er dat niet over ging met die voetbalgekte, vroeg ik van achter het vlaggordijn aan de dokter en haar stagiaire. Het is niet voor het voetbal, luidde het antwoord. De stylist van dienst had ooit beslist dat dit een smaakvol gordijn was voor de overigens wel goed gestylde kabinetten van de doktoren. Ze hangen daar naar ‘t schijnt permanent voor àlle kleedhokjes.
    Maar soit, een klein onderhoud is zó gepasseerd als je de slappe lach hebt want het ontspannen gaat dan vanzelf. En ook zonder Brazillian wax of een duivelse tattoo op je bil raak je in deze tijden door de keuring.

  2. mensen die zonder onderbroek toch nog praatjes verkopen. hahaha. me like.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *