Huisbereide anti-rimpelcrème met ei

“Ja maar”, werp ik op, “ik kan haar toch gezelschap houden. Ik heb vroeger een kuikentje gehad en dat liep ook de hele tijd achter me aan.” Het helpt allemaal niet. Ik krijg géén kip. Want één kip is eenzaam en voor twéé kippen is de pelouse te klein. Mijn spondeligger beweert dat twee kippen onze hele eigendom zullen onder schijten. Hij overdrijft. Zodoende zit ik met een warme, stinkende vuilnisbak omdat niemand ons afval opeet. Plus, voor een ei moet ik naar de winkel. Het beautyrecept van de week behelst een ei. Het staat in Goed Gevoel op pagina 36 onder de kop: Mooimakers uit de keukenkast. Ik moet een eierdooier opkloppen met wat melk, en een paar druppels citroensap toevoegen. Samen wordt dat anti-rimpelcrème. Waarom staat er allemaal niet bij. Het kost niks. Dat telt.

De spondeligger moet de dooier uit het ei halen want ik ken niks van patisserie. Daarna doe ik alles zelf, de staafmixer zoeken en soepkommen bevuilen. Het mengsel van niks is meteen klaar. Vol verwachting spoed ik me naar de badkamer en pulk één schijfje uit de wattenworst. Daarna roep ik mijn echtgenoot. Hij is proefkonijn 1, want hij heeft meer rimpels. Trouwens, het is voor het werk. Daarom veeg ik vol overgave. En hup. Er hangt een druppel geel aan zijn neus, er loopt anti-rimpelcrème tussen de haren van zijn snor en hij klaagt dat zijn ogen prikken. Dat hij niet moet zeuren, zeg ik. Een ei pikt niet. Over de citroen zwijg ik. Wat niet weet, wat niet deert. Hij vlucht richting bureau.

Daarna waag ik me zelf aan de huisbereide anti-rimpelcrème met ei. Van een stiefmoederlijke bovenlip (lijntjes tussen neus en lip!) blijf ik voorlopig gespaard. Mijn zuster niet. Al is ze daarvan nog niet op de hoogte. Ik heb het haar nog niet verteld, maar als het licht in de juiste hoek op haar bovenlip valt, kun je de lijntjes zien. Het is precies voor de stiefmoederslip dat ik acht jaar geleden ben gestopt met Gauloise en ander rookgerief.
Helaas, fronsen heb ik al van in de tijd van mijn eerste kuikentje en tussen mijn wenkbrauwen zit een groef. Goed voor het sérieux van de vrouw, heb ik met mezelf afgesproken. Eigenlijk heb ik maar één klacht en één vrees. Wallen en wangzakken. Benieuwd of een ei soelaas kan bieden.

Ik vervoeg mijn echtgenoot in het bureau en wacht. Het ei droogt op, trekt mijn hele tronie strak. Zo moet botox voelen, denk ik. Want spreken kan niet meer. Langzaam aan verdwijnt de rek uit mijn vel. Er is geen enkel onderdeel dat nu nog lubberen kan. Als ik durf bewegen schieten mijn wangen finaal in de craquelure. Het ei biedt mij gratis een vooruitzicht op hoe het eindigen zal: Met verwelkte chrysanten. Mijn glimlach rimpelt van oor tot oor. De kraaienpoten hollen in vliegende vaart over mijn oogkassen tot ze verdwijnen in het haar op mijn slapen. Ik ben precies oma. Ook al was oma een lief mens, het is toch horror.

Goddank heb ik mijn hals niet mee behandeld en heeft mijn echtgenoot nog altijd zijn ogen toe. Het is een magere troost. Wij staan oog in oog met Herfstvreugde! Dat de hoofdredactie van Goed Gevoel maar niet gelooft dat wij hier nu een goed gevoel van krijgen. Veel vroeger dan het kwartier dat de glossy gebiedt begeven wij ons terug naar de badkamer om het masker van ei met lauw water te verwijderen. Mijn wangen springen prompt terug op zijn plaats. De handdoeken worden geel. Ik monster mijn echtgenoot terwijl ik korstjes uit zijn baard krab. Er is niets veranderd. Hij is gewoon de oude gebleven. En ik ben voor altijd zijn hennetje.

(eerder verschenen in De Morgen)

2 gedachten over “Huisbereide anti-rimpelcrème met ei”

  1. “Als ik durf bewegen schieten mijn wangen finaal in de craquelure”
    Schitterend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *