Kassa

Vroeger durfde ik nooit vlees bestellen in de Colruyt. Ze hebben daar een raar systeem met een etalage, invulbladen en niemand die iets zegt. Maar na één test met twee boerenworsten was ik overtuigd van het gemak en het plezier.
Daarna verbaasde ik me over de lange werkuren in de Colruyt. Ik kon geen vleeslapje bestellen of ik werd bediend door dezelfde mevrouw. Bestelling 164 is klaar aan de beenhouwerij. Altijd was het dezelfde mevrouw die me sommeerde om naar de beenhouwerij te komen. Ik snapte er geen donder van. Het was precies of ze in de Colruyt met een alomtegenwoordige twaalfarmige beenhouwster zaten.

De juiste verklaring kwam pas later. Een mens gaat tenslotte niet naar de Colruyt om tot inzicht te komen. Maar na een poos begon het me ineens te dagen. De kassa van de beenhouwerij heeft een knopje. Daar zitten alle beenhouwers met zijn allen op te drukken waarna de betreffende mevrouw de luidsprekers in schiet. Trouwens, als het misgaat in de Colruyt is er van de mevrouw geen enkel spoor. Dan zegt een man in een microfoon: Mevrouw Olaerts, het spijt ons zeer, maar de lamskoteletten zijn op.

De beenhouwer mag dan een knelpuntberoep hebben (Varkens door hun eigen darm willen duwen is ook een eigenaardig principe en het is vast niet lollig om de hele dag tussen koud vlees te vertoeven), mij lijkt het een droomjob. En ik ben niet de enige. Als ik mijn oor te luisteren leg op de boezem van mijn generatie hoor ik dikwijls dezelfde verzuchting. Dat we eigenlijk graag in de Colruyt zouden willen werken. Filet américain draaien, rekken vullen of spullen scannen, het maakt geeneens iets uit. De supermarkt is het nieuwe toevluchtsoord van die van de jaren 70.

Die van de jaren 70 zitten met een oud diploma. Ze laten het woord bachelor op vreemde wijze door hun keel kolken. En ze hebben genoeg van hun carrière. Sinds ze op kot zaten hebben ze zeker drie bazen versleten. Ze zijn flink opgeschoten in de leasinglijst, worden nooit meer blij van nieuwe visitekaartjes en gaan graag vroeg slapen. Het is tof geweest, maar de puf is eruit. Die van de jaren 70 dromen van het simpele comfort van de supermarkt. Ook al krijgen we allemaal de zenuwen van de kassierster die sneller piept dan een zak gevuld raakt. En al weten we heel goed dat we veel meer verdienen dan iedereen die aan de kassa zit.

De GB is voortaan de Punica-oase voor opgejaagde carrièremakers. Gewoon een band met dingen, af en toe een bonnetje en een Agnes die komt zeggen dat het onze beurt is om koffie te drinken. Als dat geen heerlijkheid is. Iemand die drie postzegels wil, doorverwijzen naar het onthaal. Stempeltjes zetten op een broodkaart. Vragen of iemand nog Smurfen spaart. Het lijken die van de jaren 70 zalige bekommernissen, veel zaliger dan de bekommernissen waar ze nu mee zitten op het werk. Er komt gewoon geen einde aan het gedoe. Eens thuisgekomen zijn er alleen nog hete tranen en  dreigementen: Wat denken ze eigenlijk wel! Dat ik mij voor de rest van mijn leven ga laten uitknijpen! Dat ze het anders allemaal zelf maar doen! Hoelang ben ik nu al geen plezier meer voor mijn omgeving misschien? Het is gedaan, zeg ik u. Ik word beenhouwer in de Colruyt.

(eerder verschenen in Vacature)

3 gedachten over “Kassa”

  1. Ik ben weer helemaal mee met tantes hersenspinsels. Maar brrr, in een koude koelcel werken is niks voor mij… als ik het weer eens gehàd heb op een ellendige dag, zeg ik steevast: “genoeg, ik stop ermee en ga strijken voor de pwa.” Geen gezaag aan mijn hoofd, en altijd lekker warm. Radio heel de dag aan, en mijn vapeurkes kan ik gelijk op de kap van het strijkijzer steken.

  2. He, is dat schrikken, dat ik hier herkend wordt en, vooral, aangesproken wordt door de commentaar-machine! Maar wel supercool!

    Ik ben nog studente en stam van een generatie (of twee) later, maar ik heb wel al 5 jaar in een koude slagerij gewerkt, tussen de karkassen en de brochettes. En het mag gezegd: dat is niet onaardig.

    Maar na 3 dagen zeg ik toch altijd: goed dat t maar een vakantiejob is…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *