Kouwe douche

Het gaat niet goed met de Fiesta. De verwarming is kapot. En kapot wil in deze zeggen niet meer te stoppen.  Ik ken niks van automechaniek, maar het lijkt erop dat de motor afkoelt via mij. Voortaan ben ik de chauffeuse met de blinkende wangen. Mijn kapsel gooi ik standaard na 30 kilometer af, in de friezel gewaaid of klef geworden in de transpiratie. Je hoeft niet eens goed te luisteren om mijn tenen te horen bonzen. Mijn bassen gaan dieper dan de subwoofers van een getunede Ibiza.  Passagiers kunnen het wieltje draaien naar believen. Op rood of of blauw. Er is echter maar één keuze: Heet.

Kortom, ik zit de laatste tijd nogal veel in de trein. Voor koelte en ander soelaas. In de skai van de intercity zakt de bloeddruk, wordt alles rustig. Behalve als één zetel verder een Vacature ligt.  Uiteraard zat ik er compleet nonchalant bij, onderuitgezakt met een gezicht dat ik heus wel wat beters heb te doen dan me druk te maken over één ongelezen Vacature. Maar stiekem loerde ik mij de koppijn in het spiegelglas. De Vacature lag stil op de halve tafel. Onderin hing een bananenschil uit het vuilnisbakje.

De veer van de val stond strak en ik hield me klaar voor een ontmoeting met het grote publiek. Bij ieder station hoopte ik discreet dat iemand op de juiste plaats ging zitten. Niemand mocht het weten, maar op sporen van Genk naar Gent-Sint-Pieters heerste nervositeit.
Pas in Sint-Truiden was het prijs. Een koppel snuffelde aan de kleine boobytrap. Er ontsnapte me één Joepie. Ze namen plaats tegenover elkaar. Tussenin lag de Vacature. Zij had dikke kuiten en zette onmiddellijk de rits van haar laarzen open. Hij had overal plaats te veel. Zijn wangen hingen er maar wat bij. Zo ziet publiek er dus uit, bromde ik

En toen gebeurde het. Hij bladerde! De schrik sloeg me om het hart. Ik vreesde om herkend te worden. Maar de man bladerde achteloos, legde de Vacature nog achtelozer opzij, luisterde liever naar de loze belevenissen van zijn gezelschap. Niks gezien, nog minder begrepen en ik maar typen gelijk de gekken. Ik zuchtte en probeerde mijn moeder te bellen voor een spreekwoordelijk mandje fruit. Maar ze nam niet op. Geen verbinding. We reden door de poorten van het zwarte gat van Proximus. Ik moest het zelf maar zien te rooien en besloot tot vermomde ijdelheid van mijn kant, niets om aandacht aan te besteden.

Tot de magere man opnieuw begon te bladeren. Vacature! Ho! Mijn hart sprong op. Voorbarig begon ik al te blozen, excuses van bescheidenheid te formuleren, naar een balpen te graven voor een handtekening. Maar de stopnaald keek alleen naar de jobadvertenties. En toen waren we al in Tienen. De tijd was ver om. Nog veertien minuten en ik zou nooit meer worden herkend. Zeker werkloos, sneerde ik hoorbaar. Kort nadien stapte ik uit in het station van Leuven. Ongelezen en anoniem. Het was koud op het perron, het regende en ik wenste dat ik in de Fiesta zat, ongemerkt hitsig en met het vuur van 68 pk in de leden.

(Eerder verschenen in Vacature)

2 gedachten over “Kouwe douche”

  1. Ik heb die gelezen! Op de trein. Eventjes rondgekeken of ik je niet zag zitten. Maar ‘t moet een andere geweest zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *