Lang leve Michel Daerden

Pardon aan alle deadlinedraken, maar ik neig mijn hele leven al naar te laat. Te vroeg is niks voor mij. Nooit geweest. Terwijl de hele klas zich geslachtsrijp voelde worden op de melodie van Glenn Madeiros’ Nothing’s gonna change my love for you, stookte ik nog vuurtjes in het bos. Ik heb te lang in de bomen gehangen. Ik heb te lang alles geloofd wat ze in het middelbaar zeiden. En ik heb te lang op mijn eerste lief gewacht. Nadien ben ik gewoon verdergegaan op hetzelfde elan.

Aan de unief veranderde mijn kot in een eersteklas troostbarak. Vooral tijdens de examens werd ik een trekpleister. Voor alle faalangst en paniek kwam iedereen bij mij aankloppen, om na vijf minuten vol goede moed weer te vertrekken. Het geheim was dat ik altijd nog later was en dus nog minder had gestudeerd. Ze mispakten zich weliswaar lelijk aan mijn miserie, maar ze trokken zich er toch aan op.
Enfin, tijdstippen zijn een strijd. Altijd gebleven. Ze zijn de giftige paddenstoelen van mijn bestaan. Ik trap holderdebolder door naar het station. Ik blaf op roltrappen om plaats te maken. Ik duw als een wilde op de deurdichtknopjes van alle liften. En als het even kan, bestel ik alles met elastiek erin. Leuren is de boodschap. Beterschap zit er niet meer in. Ik ben voor altijd mal genoeg om te geloven dat ik de oorlog zal winnen. Desnoods op het lege slagveld van de tijd. Met een keukenmes vooruit!

Er is maar één ding waar ik nog op hoop en dat is dat ik tijdig sterf. Ik heb hoegenaamd geen zin om mijn levensverwachting (88!) in vervulling te brengen. Het vooruitzicht van steunkousen, Steradent en alle dagen smeerkaas kan me niet bekoren. Bovendien vertrouw ik mijn pensioen niet helemaal. Of beter, ik vertrouw de minister van pensioen niet helemaal. Zijn naam is Michel Daerden en volgende maand wordt hij 60 jaar. Die trekt het waarschijnlijk niet meer tot ik met pensioen mag. Het mormel dat later over mijn pensioen zal beslissen leest nu nog strips van Urbanus, speelt zich de duimen doof op een Nintendo DS en komt verder zonder schaamhaar. Een mens zou voor minder op tijd dood willen zijn.

Daarom dat ik Michel Daerden graag van harte proficiat wil wensen met zijn 60ste verjaardag. Nu al. Lang zal hij leven. Lang zal hij leven! LANG ZAL HIJ LEVEN! Nog minstens 30 jaar. In de gloria! Tot ik met pensioen mag. Het doet me overigens veel plezier dat de minister er alles aan doet om in vorm te blijven. Zijn tanden zijn wit en sterk. Hij krijgt er vast nog een hele bak bier mee open. Lang leve de minister van pensioen!  Met open blik treedt hij de wereld tegemoet. Kwatongen beweren dat hij zich die blik heeft laten aannaaien met stopnaalden en kattendarm, maar dat kan mij allemaal niet schelen. Het is de boodschap die telt. En die boodschap is vrolijk. Het komt allemaal wel goed met ons pensioen. Nog minstens tot in 2049. Want Michel Daerden wordt 100 jaar. En anders laat ik mij morgen nog opvreten door een deadlinedraak. Pardon.

(eerder verschenen in Vacature)

Een gedachte over “Lang leve Michel Daerden”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *