Lente of zo

Voor de goede orde, het was niet mijn idee om midden in de werkweek een terras te gaan doen. Als het aan mij had gelegen, waren we gewoon binnen gaan zitten met de koffie. Helaas had ik afspraak met een optimistisch type, u weet wel, de soort die zich met graagte laat foppen door het voorjaar. Eén puf stuifmeel, één streep zon en er moet worden uitgerukt om van de lente te genieten. Zodoende zat ik op een loze donderdag om drie uur op een terras. Terwijl de rest van het land ijverig aan de arbeid was.

Niet dat het gezellig was, daar was het te koud voor. De wind woei tussen de tafeltjes door en mijn snotbellen zetten het op een lopen. Het rooskleurige gezelschap wilde echter niet plooien. Hij kneep zijn oogjes dicht gelijk een hagedis op een hete steen. Ik moest niet zeuren. Ik moest niet flauw doen. Wij bleven buiten. Wij zaten op een terras om te bewijzen dat het lente was. Intussen werd de koffie koud, konden de koekjes maar matig troosten. En alsof dat allemaal niet volstond dook Goedele Wachters op aan onze tafel.

Goedele Wachters draaide een reportage over de eerste terrasjes van 2010. Of zij ons misschien enkele vragen mocht stellen, voor het oog van de camera en in de pels van de micro. Wij mompelden halfbescheiden, lachten schaapachtig en waren blij verbaasd dat het alleraardigste nieuwsanker precies ons uit de kouwelijke mensenzee had geplukt. Kortom, wij gingen stomweg voor drie minuten roem. Op. De. Televisie! Natuurlijk mocht Goedele Wachters ons een paar vragen stellen.

De cameraman vroeg of ik op een andere stoel wilde gaan zitten en Goedele Wachters besloot om een interview af te nemen van mijn gezelschap. Niet van mij. Haar beslissing was compleet professioneel. Ik zat er bepaald niet als een frisse paasbloem bij. Bovendien had ik niks zinnigs over de lente te zeggen. Ik had het koud en ik wilde naar binnen. Kortom, ik werd met recht en reden tot prop gedegradeerd terwijl mijn gezelschap de lente bezong. Hij liever dan ik. Ik was al lang blij ik per ongeluk mijn haar had gekamd plus mijn wenkbrauwen had geëpileerd.

Achteraf bleken het onnozele besognes. Veel beter had ik me zorgen gemaakt over de impact van mijn televisieoptreden en het tijdstip ervan. Het was tenslotte donderdagmiddag, drie uur. De ingebeelde lentezon stond hoog aan de hemel. Wee de gelukzak die zich op zo’n tijdstip koffie kan veroorloven op een terras. Normale mensen zijn dan nog lang niet klaar met hun werk. Of ze moesten met simpel werk zitten. Met deze perceptie had de prop in beeld stom genoeg geen rekening gehouden.

Het journaal van zeven uur was nog geen kwartier bezig of er floepten drie sms’en binnen, van mijn moeder en van twee collega’s. Ze hadden mij wel gezien! Donderdagnamiddag op een terras in de zon! Ik kon het mij precies nogal permitteren. Zij zouden intussen de economie wel draaiende houden met de deur dicht en de ramen toe. Zoals gezegd, we hadden gewoon binnen moeten gaan zitten met die koffie. Met de lente is het altijd hetzelfde. Ze fopt een mens terwijl hij erbij zit.

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

Een gedachte over “Lente of zo”

  1. Da pelske van diene micro, was datter ook zo eentje met de pootjes en de staart er nog aan ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *