Los van alle afspraken

“Laat maar weten wat past om af te spreken. Ik kan in de oneven weken van pare maanden én in de even weken van de onpare maanden! Dan zijn de kids bij Pieter-Jan. Behalve ‘s woensdags. Dan breng ik ze naar de judo. Vrijdagen lukken altijd. Dan logeren de kids bij mijn schoonmoeder. Behalve op de derde vrijdag van de maand. Dan moet die heks naar de Spaanse les.”

Poink.

Probeer op zo’n mail maar eens te antwoorden. Wat ik zou willen zeggen is makkelijk, maar onze vriendschap gaat al zo lang mee… Wij kennen elkaar van toen ik nog niemand kon krijgen en zij al iemand had met jas van Chevignon en een Honda Wallaroo! En terwijl mijn derde verlangen te pletter sloeg op zijn homofiele voorkeuren, had haar lief al een snor.
Uiteraard trouwde ze voor mij, kreeg ze vlot een paar kinderen en ging ze in een huis wonen met een oprit en houten speelkasteel in de tuin. Daar wappert nog altijd een zeeroversvlag. Want inmiddels is ze gescheiden, heeft ze van het hele huis geen cent gekregen. Daarover ging het toen we vorige keer hadden afgesproken.

Of we er nog een keer in zullen slagen is de vraag. Want ik heb nog altijd niet geantwoord. Eerst moet de ergernis over het woord kids wellevend worden gekanaliseerd. Zoiets vraagt een inspanning! Daarna zal ik -echt waar- moed verzamelen voor een doorgedreven kalendertelling. Om ten slotte toch weer te vluchten in mijn halfbakken comfort, daar waar geen plaats is voor doeltreffendheid.
Ik heb ruimte nodig voor mijn serendipiteit! Alsof ik daarmee kan afkomen, met serendipiteit! Oude vriendschappen verdragen geen toevalligheden. Let daar maar eens op. En dus blijft het van mijn kant stil. Voorlopig. Want het gedonder van Doodle moet natuurlijk nog komen. Er moeten nog partijen worden gehoord. We zijn met zeven oude vriendinnen.

Als je niet kunt afspreken met zijn tweeën lukt het vanaf drie alleen maar dankzij Doodle. Voor degenen die Doodle niet kennen: Doodle is de slimme assistent die wereldwijd miljoenen mensen tijd bespaart en ze samenbrengt. Zo zegt Doodle het zelf. Ik word er onmiddellijk slecht van. Het is om de rolluiken nooit meer op te trekken! Doodle noopt tot valsheid in vinkjes. Ik wil niet dat iemand weet hoe veel ik kan. Ik kan namelijk altijd het meest van iedereen. Het is alsof ik geen leven heb. Daarom lieg ik over dagen. Ik ga heus niet alle vakjes aanvinken. Zeg.

En als we dan eindelijk een datum hebben, over 78 dagen, kan ik het niet laten om kanttekeningen te maken over mijn eventuele sterfdag à la: Hopelijk tot dan! Je weet maar nooit dat ik tegen die tijd ritueel ben afgeslacht in een vieze berm. Het leven kan soms keren hoor! Los van alle afspraken.
Enfin, niet meer lang en ik word nooit meer uitgenodigd om een afspraak te maken via Doodle. Doodelen! Het werkwoord zegt het trouwens zelf! Doodelen is een soort van doodgaan. Je vraagt je af waarom ik nog altijd niet heb geantwoord op het eerste bericht! Ik lees mails van oude vriendinnen alleen maar in de even weken van pare maanden, op dagen die deelbaar zijn door zeven en rijmen op Bloemen verwelken en schepen vergaan. Pfft.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

Een gedachte over “Los van alle afspraken”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *