Mijn Magistretti’s

Ooit gehoord van Vico Magistretti? Klinkt als een goochelaar met een assistente in een turnpak vol glitters. Is hij niet. Was hij niet. Vico Magistretti is dood, 85 jaar geworden. Zijn meubelen zijn alles wat nog overblijft. Vico Magistretti was een belangrijke architect uit Italië. Hij bedacht lampen, zetels en stoelen. En ik herken verdoeme een Magistretti als ik er één zie. In de bank zat iedereen op een Magistretti.

 


Zelf werd ik verzocht te wachten in een Barcelona van Mies van der Rohe. De nieuwe Trends lag op een laag tafeltje van Jean Nouvel. Ik ken mijn klassiekers. Ik weet wat iets kost. En ik weet wat van mij is. De magistretti’s, de Barcelona en de Nouvel tegelijk.
Ik zette me neer, kruiste mijn benen en liet de tip van mijn schoen nonchalant op het tafeltje rusten. Ik keek naar de bedienden die op mijn stoelen zaten. Inderdaad, mijn stoelen. Of met wiens geld denk je dat de bank boodschappen doet?

 

Als ik naar de bank ga, moet ik per definitie plassen. Gewoon om te kijken hoe het met de hygiëne van mijn toiletten, mijn zeepdispensers en mijn marmeren wastafels is gesteld. Het is mijn goed recht. Voor die keer dat ik eens op bezoek ben. Ik rij dikwijls genoeg over de ring rond Leuven om te weten dat ze ‘s avonds altijd vergeten het licht uit te doen in het hoofdkantoor. Afrit 17. Winksele. Mijn licht. En mijn lampen.

 

Ik had een afspraak voor een lening. Verstandige man, veel geduld, sympathiek voorkomen, gaf tekst en uitleg. Een poosje ging het goed. Tot ik korting wilde. Kon niet, zei hij. Omdat de bank geen winst meer maakt met leningen, zei hij. Geen, zei hij. Winst, zei hij.
Wat wilde die mij nu laten geloven! In gedachte zag ik een loketbediende in een gekke pofbroek door het kantoor flikflakken. Het was alsof ik alsnog in de goochelshow van Vico Magistretti was beland.

 

Mijn economische inzichten zijn tamelijk beperkt, dat weet ik best. Maar dit was overdreven. Luister, zei ik. Ik dicteer en u tikt op de rekenmachine. Ik leen 100.000. Daarvoor betaal ik 686 euro per maand, maal 240 maanden, dat maakt hoeveel? 164.640 euro, telde hij uit. Okee, en daar trekken we de vooropgestelde 100.000 van af. Hoeveel houdt u dan nog over? 64.640 euro. Inderdaad, meer dan genoeg voor nog een kantoor vol Magistretti’s. Barcelona’s en tafels van Jean Nouvel. Dat mij niemand komt vertellen dat ik in de bank niet met mijn schoenen op de zetel mag zitten. Mijn zetel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *