Mind the Mormel

Alors, donc vous avez un kot magnifique. Alles is geregeld. Het koffieservies is nieuw van bij Ikea. En er is wifi. Veel meer heeft een jongmens tegenwoordig niet nodig. Het enige wat je nu nog moet doen is naast een  frigo leren slapen en op je orgasmes letten.

De fenomenen frigo en orgasme hebben in deze geen enkel verband. Het is simpeler dan dat. Al wie uit een normaal huisgezin stamt is het niet gewoon om naast een  frigo te slapen. Je zult het ‘s nachts wel merken. Als het stil is en je alleen  in je hoogslaper ligt, slaat de frigo aan. Maar ook betreffende orgasmes is waakzaamheid geboden. Eigen orgasmes of die van bezoekers, maken geen verschil. Het mormel luistert mee.  Ik kan het weten, want ik ben mormel geweest. Het is weliswaar een poos geleden, maar dat is geen bezwaar. Voor een klein beetje mormelwraak is het nooit te laat.

Mind the Mormel. Tenslotte weet je niet wat het mormel later gaat worden. Misschien gaat het mormel ooit nog stukjes typen, staat vijftien jaar later  je orgasme ineens uitgesmeerd in een stuk of 300.000 gazetjes. Allemaal omdat je nooit aandacht hebt besteed aan het mormel. Niet dat het mormel dat zo erg vond. Tenslotte was het mormel niet bijzonder sociaal van aard. Het lag  de hele dag in bed te lezen en naar de radio te luisteren. Als het mormel naar het toilet moest vloog het in een razende vaart door de trappenhal om maar niemand tegen te komen. Het mormel zat werkelijk niet op kot om eeuwigdurende vriendschappen te smeden. Wat niet wil zeggen dat het mormel onbeleefd was. Je moest het gewoon niet op de zenuwen werken met lawaai en eigenliefde.

Ondergetekende was een aanhanger van de ingetogenheid, wat van de genaamde Katia V. niet kon worden gezegd. Dat mens deed alles luid. En dan zwijg ik nog even over haar orgasmes. Want Katia V had ook muzikale ambities. Al leken de twee danig op elkaar. Klaarkomen of zingen, je moest al goed luisteren om te horen welk genre ze bezigde. Het ene was iets grammaticaler dan het andere, maar aangenaam was het nooit. Niet dat Katia V. het zich ooit heeft afgevraagd. Zij had nul besef van  omstaanders. Ze deed maar raak. Ze zong en kwam tot nieuwe hoogtepunten, op alle uren van de dag. In de aanpalende kamer lag op hetzelfde moment het mormel, de wang tegen het brobbeltjesbehang. C’était moi.

Ik dacht: Het kan niet zijn dat dit geslachtelijke plezier nog van de gewone wereld is. Ik somde   drie mogelijkheden op. Eén. Het ligt aan mij. (Welopgevoede mensen doen dat soms, verklaringen bij zichzelf zoeken.) Twéé. Een normaal mensenjong is niet in staat tot zoveel andermansgenot. Katia V. heeft buitenaards bezoek.  En drie. Katia V. overdrijft.

Uiteindelijk heeft de laatste uitleg het gehaald. Tenslotte overdreef Katia V. altijd. Daarom wordt zij nu middels een stukje gestraft. Het zal haar leren. En de toevallige lezer ook. Laat het een gouden tip wezen voor iedereen op kot: Mind the Mormel.

(eerder verschenen in De Student, campusspecial van De Morgen)

2 gedachten over “Mind the Mormel”

  1. Haaa! En ik was het mormel dat half Camillo Torres een halve nacht heeft wakker gehouden met het geblèr van een baby, omdat ik per se mijn pas bevallen gezuster een avondje cinema wou gunnen. Stoemp-stoemp op mijn plafond, maar de bleiter hield maar niet op. Rond die tijd heb ik geleerd van nooit op tijd te gaan slapen, tante.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *