Mode is code

Nu moet je eens raden van wie de volgende stelling komt. Je raadt het nooit! Hier komt ie: Mode is al te vaak code. Saaie originaliteit. Ik herhaal: Mode is al te vaak code. Saaie originaliteit. Raad eens! Echt waar. Want dit geloof je gewoonweg niet. Het zijn 45 tekens van op Twitter. 20 keer gedeeld. 17 keer tot favoriet gebombardeerd.

Ze zeggen dat je verwondering moet zoeken in de kleine hoeken van het leven, maar mijn verwondering is een stoet met drie neushoorns, een dikke majorette, een poedel en een kabouter op een bombardon, in de Naamsestraat in Leuven. Ik hoef dikwijls alleen maar mijn ogen open te doen om stomverbaasd te zijn over de wereld.

Mode is al te vaak code. Saaie originaliteit. Ik tel: één binnenrijm en één oxymoron. Weet je niet wat een oxymoron is, schaam je dan niet. Wij zitten hier tenslotte in het meest schaamteloze katern van een kwaliteitskrant. Wij meten ons weinig aan, of toch minder dan de rest van de meegeleverde katernen. Een oxymoron is een stijlfiguur die twee tegenstellingen met elkaar verbindt. In casu: saai en origineel.

Samen moet het doorgaan voor retorica, de kunst van het mooipraten.

Dat iemand zoveel hoogdravende stijl uit zijn mouw schudt. Om te stellen dat mode één der lagere stijlkunsten betreft. Terwijl! Als ik zou moeten voorspellen wat er in de mouw zit van de steller des! Een gewijde zakdoek, met drie stukjes snot die men bezwaarlijk onder het bureau van een kardinaal kan smeren.

En toch! Iedereen mag stellen wat hij wil. Overigens stelt hij ook wel eens wat zinnigs. Zijn 2809 berichten op Twitter zijn als een klaterend riviertje. Als vanzelf valt daar wel eens een zonnestraal in. Alleen, als het over mode gaat, moeten niet alle mensen zich over de zaak willen buigen. Ik zou hem trouwens sowieso niet graag zien buigen. Voor hetzelfde geld zie je een elastiek in zijn billen spannen.

Mode is al te vaak code. Saaie originaliteit. Wat zegt zoiets nu over mode? He? Linda Van Waesberghe, help! Lien Degol! Martin Margiela! Vivienne Westwood! Die laatste zou trouwens de vleeskroket nog niet opeten waarin hij was verwerkt. Zo weinig heeft zijn mening met mode te maken. De stelling zegt alleen iets over de stijl van de man die we zoeken.

Het is iemand met van die veterschoenen, zwarte, met fronsjes op de bovenkant. Het kan hem niets schelen, omdat hij bij de Idee zweert. Hij is iemand met veel vertrouwen in het gedacht. Zo veel dat de aandacht voor zijn uitzicht erbij inschiet. Simpel gezegd, zijn verschijning voegt niets toe aan de schoonheid op aarde. Moeilijk gezegd, zijn esthetica bestaat bij gratie van wat je niet ziet. Overigens heeft hij precies daarvan zijn professie gemaakt. Het vertrekpunt is een mysterie. Over dat mysterie zijn tal van Italiaanse wetten geformuleerd. Daarin heeft hij zich bekwaamd.

En? Weet je het al wie het is? Ik zei het toch. Je raadt het nooit. Bovendien is dit stukje code voor: Ik heb deze week 335 euro neergelegd voor een paar basketsloffen en ik hoef daar geen commentaar op. Van niemand. Dat is mode.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

3 gedachten over “Mode is code”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *