Nul toegevoegde waarde

Denkt iemand hier wel eens na over zijn toegevoegde waarde? Of nog erger, denkt iemand hier misschien dat hij toegevoegde waarde hééft? Ik zal u het antwoord geven: Waarschijnlijk niet. Of toch niet veel. Het heeft in de krant gestaan. Vuilnismannen stonden op de eerste plaats in de lijst. Zij hebben de meeste toegevoegde waarde. Per euro die zij verdienen leveren ze de samenleving dertien euro op. Poetsvrouwen en kinderverzorgsters ook. Bankiers hingen in de staart van de lijst met nul toegevoegde waarde of minder. Per euro die een succesvolle bankier binnenrijft, kost hij er zeven aan de samenleving. Het rapport goochelde met berekeningen. In de praktijk is het verschil veel simpeler.

Van een succesvolle bankier die onverwacht de hele week niet komt opdagen, heeft niemand last. Terwijl een vuilnisman maar twee keer hoeft te staken of de stoep ligt vol bederf. Ook ontstoppers hebben toegevoegde waarde. Ze hoeven de telefoon maar één keer niet op te nemen en uw pot kookt over. Idem voor de werkmens aan de kant van de E40. Op zondag, in de vakantie, in de trillende hitte van het nieuwe klimaat, heeft hij beton geschraapt, ijzer gevlochten en asfalt gegoten. Hij heeft zijn boterhammen opgegeten in zijn camionette en hij is driemaal daags bijna zelf tot spijs gereden. Om nog te zwijgen over de kleuterleidster. Of wie wil van 9 tot 15 tussen 26 plakkende hummelmensen vertoeven?

Desondanks kunnen mensen met toegevoegde waarde zelden op veel respect rekenen. Sterker nog, dit land besteedt zijn toegevoegde waarde liever uit. Aan China. Of aan India. Het maakt niet uit, zolang het maar niks kost, die toegevoegde waarde. Enfin, gelukkig is dit geen proletenpamflet. Het stond gewoon in de krant. Voor verontwaardigde acties wendt u zich best tot gespecialiseerde verenigingen met vlag en wimpel plus bijpassende regenjas. Ik vraag me liever af wat toegevoegde waarde is.

Eerst dacht ik dat het met goesting te maken had. Als wij ons bijvoorbeeld niet kunnen voorstellen ooit voldoening te halen uit een zekere job, dan heeft die job toegevoegde waarde. En andersom, als wij ons de ideale job zouden inbeelden, in een bedrijf mét reputatie en meubilair van Bulo, dan heeft die job géén toegevoegde waarde. Maar wat doen we dan met verpleegkundigen die hun job wél graag doen?

Van ellende ben ik overgeschakeld op de premisse van de bom. Stel de bom is gevallen, alles is kapot, er zijn nog 100 mensen over. Met wie wil een mens dan vrienden zijn? Met een naaister! Met een boer! Met een bakker! Met een slager! Maar dan valt de vrachtwagenchauffeur uit de boot. Terwijl ook zijn werk op geen enkele manier mag worden onderschat.

Daarom ben ik definitief overgeschakeld op een ander criterium, zijnde het out-of-officebericht. (Vergelijk het met een briefje op uw vuilniszak: Pardon, maar ik ben er vandaag niet. Groeten, uw vuilnisman.) Al wie van zijn leven ooit een out of office heeft opgesteld, heeft géén toegevoegde waarde. En al wie zijn out of office nu nog altijd heeft opstaan, terwijl de vakantie al lang voorbij is, zakt onder nul. Toegevoegde waarde.

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

6 gedachten over “Nul toegevoegde waarde”

  1. Verdomd, toevallig de hele afgelopen week voor de gek gehouden die heur out-of-office-reply + voicemail op ‘ziek’ had staan. Een innovatie-expert. Ik hoef niet meer te zeggen, zeker?

  2. Zit ik hier te bedenken: heb je eigenlijk toegevoegde waarde als je die levert aan mensen met een negatieve toegevoegde waarde. Bijvoorbeeld de nanny die de kinderen van zo een bankier opvangt, als hij niet out of office is?

  3. nee. iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen toegevoegde waarde. evenmin kunt ge toegevoegde waarde gaan kopen in rusland.

  4. Dat is nog een idee voor die kerels van Electrabel. Toegevoegde waarde van de overheid krijgen en die dan stiekum aan hun klanten doorverkopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *