Op een onbewoond eiland

Iedere vrijdag hobbelt er een neger in trainingspak over de boulevard. Hij duwt een aftandse kinderwagen vooruit, vol reclameblaadjes. Een week later rijdt over dezelfde boulevard een vuilniswagen met een klep vol oud papier. De folders (met wekkerradio’s, appelgebak, kalkoenborsten en jersey matrasovertrekken) waaien hoog boven de middenberm. Het is niet goed voor het milieu en het is een punt van discussie in het huishouden, met als inzet een stickertje op de brievenbus: Nee, geen reclame.

Ik zweer bij groene gedachten en hef een lofzang aan op de eeuwige bossen ergens in een oud paradijs. De tegenpartij bekijkt graag steraanbiedingen op het toilet en is niet bereid om de scheve liefhebberij op te geven. Traditiegetrouw wordt de discussie beslecht met volgende zinssnedes: Gelukkig is niet iedereen gelijk u! Gij pakt het werk van de negers af. Gij met uw gebos. Er komt geen stickertje op de brievenbus.

En nogmaals gefeliciteerd, mevrouw Olaerts! Krab snel het bovenlaagje eraf en ontdek snel wat dit bonusgeschenk u te bieden heeft. Wij willen u adviseren en beschermen, mevrouw Olaerts. Als u netjes alles invult, mevrouw Olaerts, krijgt u kosteloos een proefpakket van Cocoshampoo toegestuurd. Voor glanzend haar, mevrouw Olaerts. Tegen uw doffe verschijning, mevrouw Olaerts.

De berichten in de brievenbus zijn soms bijzonder vrijpostig, de conclusies buitengewoon voorbarig. Mevrouw Olaerts heeft het dan ook helemaal gehad met de ongevraagde post en de onbeleefde veronderstellingen. Daarom dat ze vast van plan is om zich in te schrijven op de Robinsonlijst. Een beetje zoals Kinderen voor Kinderen zongen op hun tweede plaat, anno 1981. Op een onbewoond eiland,daar zou ik willen zijn. Geen pietsie pech want je doet er niets, ligt op je luie hardewiets.
Het is een oude droom die met een simpele klik waarheid wordt. Gewoon even naar robinson.be peddelen en tegen het Belgische Direct Marketing Verbond zeggen dat ze geen reclamepost meer moeten sturen. Voortaan ben ik een nieuwe wilde met vettigheid op de scalp, blote borsten en een schaamlapje van geitenvel, althans voor marketeers.

Uiteraard is het jammer voor de stiel, de jobs en mensen die er rijk van worden. Voor één keer ben ik moedwillig slecht voor de economie. Ze moeten zich maar heroriënteren met zijn allen. Het besluit staat vast. Pietsie pech voor de markedieren. Mevrouw Olaerts doet niet meer mee.
Ik word Robinson, verhuis naar een onbewoond eiland, sjor een hut met een deur zonder klep. En de enige die hier op vrijdag welkom is, is de neger in het trainingspak met de aftandse kinderwagen.

(eerder verschenen in Vacature)

Een gedachte over “Op een onbewoond eiland”

  1. ja, die robinsonlijst, daar heb ik al van gehoord. Ik denk zelf dat ik er mezelf ooit eens opgezet heb. Maar die lijst geldt enkel voor gepersonaliseerd reclamedrukwerk. De wekelijkse reclameboekskes vereisen wel nog een sticker!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *