Ouwe knook

Ge kunt zeggen wat ge wilt, dat het een ouwe knook was met een spookstem en nog Vlaamsgezind en pastoor ook. Maar wat Anton van Wilderode schreef, is altijd schoon.

De merel is een glanzend-zwarte vorst

die mij met huppelsprongen naderen dorst,

de kraaltjes in zijn ogen van rood koper.

Ik zie het bonzen van zijn veren borst.

Een gedachte over “Ouwe knook”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *