Volgende week is Vacature Magazine helemaal anders dan ooit tevoor. In de aanloop tot is er #witblad, een tekenwedstrijd voor techneuzen. Twitter op een wit blad hoe uw carrière eruit zal zien over tien jaar. Heb ik gedaan. Ik word later de Queen of Alphabet. Zo.
(Liefhebbers kunnen een iPad winnen met hun #witblad. Ben ik evenwel niks mee. Door tienvingerige blinde dactylo. Of zijn er lieden die officieel kunnen typen op zo’n machine? Pffft.)
Wat er de laatste tijd allemaal niet over cake wordt verteld! Cake is geen gewone koek meer. Aan cake worden belangrijke zaken afgemeten. Cake is het symptoom van een leven. Wie cake bakt is een soort mens. Cake is kamp. Er moet worden gekozen. Voor cake is één. Tegen cake is twee. En wee de vrouw die bij broodpudding zweert. Zij kan maar beter helemaal haar mond houden. lees meer »
Goddank heb ik ook eens een cake gebakken: appelcake. Tot de cake in de oven zat en de appelparten nog op het aanrecht stonden. Daarna viel hij niet te verteren. Sprak de inhuizige tegenpartij: Met zo’n cake kan een man veilig naar de 80-jarige oorlog. Zo iemand ben ik dus. Op basis van cake: iemand die niet huiselijk is, iemand die niet gezellig is, iemand met vieze pluizen onder het bed, iemand met pruiken in de koelkast. Het is te hopen dat mijn carrière een beetje deugt. Tegenwoordig komt het allemaal op cake neer. Wat onzin is. Ik zal u daarom de parabel vertellen van Lizette.
De nieuwe plaat van Rufus Wainwright moet nog uitkomen, maar ik draai dit liedje nu al hele dagen. Het gaat over ouderlingen zoals ik die moeten oppassen voor de nieuwe oppervlakkigheid en het gezaag daarover. Tijden veranderen meestal niet zo rap. Het zijn alleen de mensen zelf die verjaren gelijk wilden. Nondedju! Hadden wij dat niet liever anders gewild.
Enfin, let op het boek helemaal op het einde, van Anthony Trollope. The way we live now heet het en het gaat over de vreselijke tijd van 1870. Hebzucht dat er toen was. Commerce. En hypocrisie! Misschien moet ik dat maar eens lezen, om moed te houden in 2012. Suckers!
Commentaria
- tante zelf: de fitis vind ik nu al compleet overschat, in ieder geval
- pironik: tante is vogelaar geworden. geestig. het duurt niet lang meer voor ge uw harde schijven namen als grutto en...
- christine d: Dat die Annelie er ook maar genoeg geld voor vraagt, want dat is potverdikke ene schone foto van u! Maar...
- lara: Wat een mooi verhaal om te lezen. En die schilfers en dat korstje! Ik vind dat u superleuk schrijft. Groetjes,...
- Vera Claes: Hoezo, “vrouwen met klachten over de loonkloof zijn niet sexy”? Dat zal nog niet, kijk maar...
- Paula: Je staat met jouw prentje wat mij betreft reeds op één !
- Wieland: Heerlijk verhaal, tante. Ben fan van je schrijfsels. Leuk stuk over personal branding ook in DS Magazine,...
- De Toornige Tjiftjaf: Fantastische vogel! De groenling heb ik helaas nog nooit gezien.
- robtheblob: Secretary! Fantastische film, inderdaad. Ik zag ‘m ooit met een vriendin in de bioscoop. Zij...
- ysabje: zo gaat het inderdaad altijd…
- Sabine: Schitterende column weer. En Secretary!!! Helemaal mee eens…
- Caro: Grandioos! Als organisator van activiteiten voor een niet nader genoemde vereniging kan ik mij helemaal vinden...


