Peggy en de wetten van het carrièreleven

Iedereen aan tafel had het verkeerd begrepen. We dachten allemaal dat de poetsvrouw van tante Rika uit Tsjechië kwam. Terwijl tante Rika gewoon had gezegd dat ze haar poetsvrouw met dienstencheques betaalde. Enfin, voorlopig toch nog. Want tante Rika is niet tevreden over haar poetsvrouw. Peggy heet ze trouwens. En Peggy komt iedere donderdag met de bus uit Kolderbos. Zes uur later staat ze bij het paaltje te wachten op de bus terug naar Kolderbos. Althans, officieel zes uur later. Want in de praktijk is Peggy eigenlijk al twee uur eerder weg. De overbuurvrouw van tante Rika heeft het allemaal gezien en doorverteld. Hoe Peggy er telkens al om 14 uur vanonder muist.

Maar zou het niet kunnen, hebben wij tegen tante Rika gezegd, dat Peggy talent heeft. Wie weet krijgt Peggy de poets van zes uur wel gefikst in vier uur. Powerpoets noemen ze dat, hebben wij tegen tante Rika gezegd. En natuurlijk dat Peggy daar niks over vertelt. Daar zouden wij ook over zwijgen, mochten wij per uur worden betaald, zeiden we tegen tante Rika. Een werkmens schiet zichzelf in de voet door te doen alsof het simpel is. Voor een poetsvrouw is het niet anders dan voor een directeur. Tenslotte heb ik nog nooit één directeur horen melden dat zijn werk een makkie is. Directeurs kloppen bijna allemaal 70 uur per week. Precies of geen enkele van alle directeuren het talent heeft om hetzelfde binnen een gewone tijdspanne te doen.

Het is een kwestie van stoef en omerta. Wee het kieken dat openlijk durft beweren dat hij het ook in 40 uur kan! Hij ondergraaft het sérieux van de hele directeursstiel. Wie het ver wil schoppen staat om 21 uur nog te treuzelen aan de receptie. Misschien dat dat het probleem is van Peggy, géén inzicht in de wetten van het carrièreleven. Les 1: Laat nooit merken dat je tijd te veel hebt. Misschien was Peggy wars van alle directeurswetten gewoon te eerlijk over haar talent.

Tante Rika wilde het allemaal niet horen. Peggy had geen talent, zei ze. Peggy poetst slecht. Ze verbruikt Mr. Proper in industriële hoeveelheden. Ze dweilt rondom de potplanten in de gang. Er liggen vlokken onder de divan. En de lucifer die tante Ria ter controle in haar slaapkamer op de vloer heeft gezet, is altijd omgevallen. Kortom, Peggy begeeft zich in vertrekken waar zij niets te zoeken heeft. Zo was dat uiteraard niet afgesproken. Tante Rika mag er niet aan denken dat Peggy zich in de zelfverminderde vier uur ook nog te ligt te knorren tussen háár lakens.

Kortom, wat tante Rika betreft hoeft Peggy de bus uit Kolderbos niet meer te nemen. Het is gedaan met de poetsvrouw.  Eén van de dagen krijgt Peggy haar ontslag. Ook al weet Peggy nog van niets. Tante Rika heeft nooit iets gezegd, van de vlokken niet en van de lucifer niet. Dat het tegen de regels van de feedback is, hebben wij tegen tante Rika gezegd. Peggy neemt al een halfjaar onbezonnen de bus uit Kolderbos en terug. Weet zij veel dat tante Rika niet tevreden is. Zo kan een mens zich natuurlijk niet herpakken. Voor hetzelfde geld zijn er misverstanden in het spel, denkt Peggy dat ze maar vier uur moet komen en fnuikt de buurvrouw de rest van de goede bedoelingen. Tante Rika had eerder moeten terugkoppelen met Peggy, vonden wij. Wij hebben gezegd dat het een geval van veel voorkomend edoch slecht management is. Maar dat begreep tante Rika niet. Zij dacht dat wij een poetsvrouw bedoelden uit Manchester, op slechts 16 uur en 50 minuten van Tsjechië.

(eerder verschenen in Vacature)

Een gedachte over “Peggy en de wetten van het carrièreleven”

  1. Toch niet slim van Peggy om die vroege bus al te nemen, in een wijk waar nog sociale controle heerst! Voor hetzelfde geld (letterlijk dan) zou ze haar was in de wasmachine en vervolgens in de droogkast van tante Rika kunnen deponeren, onderwijl zelf kunnen genieten van een geurig bad, waarna ze zich uitbundig parfumeert met de bodylotion en parfum van tante Rika. Om daarna de bus van 16 u naar Kolderbos te nemen.
    Zelf ben ik een seut op dat vlak. Ik zeg al twee maanden tegen mijn Martine: “doucement!, langsam, langhzahm, ‘t is zomer! Kom, we drinken een wijntje op het terras. En de garage, die moogt ge niet doen voor we ze opgeruimd hebben”, waarna ze repliceert: “dat zijt ge al twee jaar aan ‘t zeggen, van die garage!”
    Ik raad tante Rika dan ook aan van een functioneringsgesprek met Peggy te organiseren op haar terras. Met een glaasje Michel Torino erbij. Alles tussen pot en pint regelen, en fuck de documenten met ‘werkpunten’!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *