Peukma

Er zit iets in de brievenbus. Post. Uit Friesland. Van de familie Peukma. Of ik geen zin heb om een bootje te huren. Plezier voor jong en oud op een gemakkelijk te besturen motorboot waarvoor u geen vaarbewijs nodig heeft! Zo werft de folder tevergeefs. Ik moet er niet aan denken dat ik de zomer in de vernieling ga boeken bij de familie Peukma.

Ik heb mij namelijk al eerder laten vangen door de familie Peukma en haar vloot met standaard percolator aan boord. Mij zien ze op de Friese wateren nooit meer terug. Ik werk me nog liever dood dan dat ik nog een keer moet sterven op het Sneekermeer. De hele week bestond de enige opwinding erin om te voorspellen of mijn uitwerpselen -na het handmatig doorpompen van het toiletje- voorbij het raam zouden drijven. Maar de laatste avond ging het in Friesland goed mis. Met zeven Beaufort op het Sneekermeer.

Het servies donderde uit de kast. Braaksel gleed heen en weer over het dek. En voor de veiligheid had ik mijn kousen al uitgetrokken. De Hairspray (de Peukma’s hebben hun boten naar musicals genoemd) ging driedimensionaal tekeer. Het harde, grijze water sloeg kapot tegen de ramen. Het Sneekermeer schuimbekte bij het aanzien van vers vlees: ik. En waar was de familie Peukma toen mijn einde nabij was? Nergens, behalve luilekker aan de telefoon, met de dikke kuiten op een poef van skai, de slappe kont in de okergele kussens van een Hollands bankstel. Nee, de familie Peukma kon niet helpen. En nee, de familie Peukma wilde geen helikopter sturen. Ze vonden dat ik mij rustig moest houden. Als dat geen mottig advies was. Ik schreeuwde mij de huig lam op dat ellendige meer. Dat ik doodging! Dat ik er niet klaar voor was! Dat het beste nog moest komen!

Toen ik de volgende ochtend op wonderbaarlijke wijze het watererf van de Peukma’s bereikte, meende ik een rol te pakken te hebben in een bijbelverhaal. Alsof iemand mij had horen roepen, mij met zachte hand naar de oevers van het meer had geleid. Helaas duurde de onaardse gewaarwording niet lang genoeg om opnieuw praktiserend katholiek te worden. Op de graskant stond namelijk de familie Peukma en zij had de bluts in de Hairspray subiet in de smiezen.

Oh, riepen ze verbaasd, de boeg is gedeukt! Hoe is dat zo gekomen! U heeft dan wel geen vaarbewijs, voor de bijkomende verzekering bent u gelukkig wel gegaan. Jammer dat we u alsnog de forfaitaire 250 euro zullen moeten aanrekenen. Want jeminee, daar ben u ons wel met een fikse beschadiging thuisgekomen.
Werkelijk, de zogenaamde verwondering van de familie Peukma, was erover. Ik was ternauwernood ontsnapt aan een ijskoude verdrinkingsdood omdat zij geen helikopter wilden sturen en het enige wat ze nu deden was jammeren over een rotte sloep met een percolator aan boord.
Kortom, de vakantieformules van de familie Peukma zijn een remedie tegen alle nood aan vakantie. Ik blijf deze zomer dus gewoon thuis. De familie Peukma moet maar eens goed beseffen dat ik het voorval op het Sneekermeer niet licht ga vergeten. En met een folder in de brievenbus al helemaal niet.

(eerder verschenen in Vacature)

8 gedachten over “Peukma”

  1. Geachte mevrouw Olaerts,

    ik heb even wat opzoekwerk gedaan en kan de familie Peukma helaas niet terugvinden bij de jachtverhuurders in Friesland.
    Ik zelf heb jaren ervaring in het huren van boten in het nederlandse Friesland en moet zeggen dat dit nog altijd, zelfs bij regenweer, een van de mooiste vakanties is die je maar kan hebben.
    Wat betreft het stormweer, dat is geweten door elke bootverhuurder dat in die streek er vrij plots wel wat wind kan gaan waaien, en ze maken je bij afvaart daar graag attent op.
    Gelukkig zie je dat probleem aankomen, tenminste als je iets van natuur afweet. Kleine schuimkoppen zijn de voorbode van golfjes of golven.
    Uitvaren is dan absurd en je kan dan maar beter zien dat je ergens veilig gaat aanleggen en niet voor anker gaan op grotere meren zoals het Sneeker ou Tjeukermeer….
    wanneer je deze raad in de wind slaat, moet je willen of niet op de blaren zitten.
    Wanneer je je boot goed aanlegt, dan kan storm zelfs geen kwaad voor je boot, mits de nodige aandacht natuurlijk…..
    Een heli sturen is volgens u het minste wat deze verhuurder zou moeten doen,… wel ik zeg je, had de goede raad en het gezond verstand gebruikt en je zou niet in de prolemen geraakt zijn.
    Dat de boeg gedeukt is, is je eigen schuld, wegblijven van de rotsen is iets wat elke mens weet, ook al zit er niet veel onder de hersenpan.
    Om een deuk in de boeg te varen, moet je verdomd gek te keer gegaan zijn en mag je van geluk spreken dat de verzekering wel wil tussenkomen…
    Kort samengevat, neen een vaarbewijs heb je niet nodig, dat zeggen al de verhuurders, maar dat er onder je hersenpan een holte is, dat kunnen die mensen niet weten……
    Het is een geruststelling te weten dat het is tegengeslagen op het water, zo hebben we weer wat meer plaats en een roekeloze vaarder minder op de heerlijke Friesche plassen.

    Herman Luts

  2. klopt, mijnheer luts, de familie peukma bestaat niet. ik heb de peukma’s namelijk een beetje gepikt bij remco campert. die heeft een gans boekske gemaakt over de familie kneupma.

  3. ..wat een droogkloot, die mijnheer luts…en kent ook nog eens remco campert niet; domme nog!

  4. Op de brief zaten zeker allemaal vreemde stempels, Friesland behoort immers bij een andere sekte.

  5. Toch had u geluk, want ik geloof nooit dat een Peukma rookvrije boten had. Tijdens het stormweer kon U om de zenuwen te bedwingen toch maar lekker roken.

    Was getekend

  6. Asjemenou, tante! De boel besodemieteren met een fictieve familie Peukma. Nou breekt men klomp!

  7. Ik word al zeeziek bij het lezen van je verhaal.
    Was die bluts er nog niet toen je vertrok? Of is die ook fictief?
    Leuk verhaal.

  8. Het was verzekerst Herman Bluts met een hamer, rondvaartterroristen van het water houdend.
    Of kwam het door de magnumfles bij de bootwijding?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *