Phodopus sungorus sungorus

Het was een drukke dag geweest. Pippi Langkous had er een einde aan gebreid, tegelijk met Tommy en Annika, met stip het meest hatelijke kinderduo ter wereld. Zelden een stel buurkinderen meegemaakt dat zo op de zenuwen werkt. Maar ik gaf geen krimp. Voor de gelegenheid was ik tante Annie, vrolijk van aard en met de geur van appelmoes. Het zussenkind-op-logement zat slap en scheefgezakt in de zetel en legde zijn koppetje tegen mijn schouder. Tijd voor een verhaaltje.

Er was eens, lang geleden, vertelde ik, een lapjeskat die in de kelder van een kasteel woonde. Zij had een versleten mand om in te slapen en een naaimachine om mee te werken. Schoenen waren de stiel. De schamele toehoorder gaapte vier keer en deed zijn ogen dicht. De rest van het verhaal was voor mij. Het werd een sprookje voor de werkmens, een beetje troost in tijden van wispelturig management. Want nondedju van een baas die waait met de wind en op een ander grote sier gaat verkopen, daar krijgen we allemaal de vliegende koppijn van. Gelukkig dat sprookjes zoiets mooier kunnen verwoorden.

Het ging niet goed met de lapjeskat. De kat was moe. De kat was mager. Het laatste blikje makreel stond bol van bederf in de voorraadkast. Het kon niemand wat schelen. Zeker de koning van het kasteel niet. Iedere ochtend stommelde de dikzak naar beneden. Ik moet vanavond naar een gemaskerd bal, sliste hij. Ik wil een beer zijn! Maak me een paar berenbotten! Daarop nam de lapjeskat plaats achter de naaimachine en begon te stikken.

Zo ging het alle dagen, maar dan anders. Want op de wensen van de koning viel geen staat te maken. Iedere ochtend wilde hij een nieuw paar schoenen. Vanavond ben ik een panter, brulde hij. Maak me een paar pantermuilen! Vanavond ben ik de rapste haas van het bos! Maak me een paar hazenslippers! Vanavond ben ik een hagedis, een olifant, een reuzenrat, een onderkruipsel. Maak me, maak me, maak me! Tot de lapjeskat op een dag een slim plan bedacht.

Weet u, welk dier ik het mooiste dier op aarde vind, miauwde de lapjeskat. De koning keek haar verbaasd aan en wachtte op het antwoord. De Russische dwerghamster, phodopus sungorus sungorus, zei de kat. Zou dat niks zijn voor een gemaskerd bal? Ik zal u bijpassend een paar roodfluwen laarsjes maken. Met gouden biezen! De koning snoof en daarmee bedoelde hij dat het goed was. ‘s Avonds trippelde hij verkleed in een hamster naar de kattenkelder om zijn nieuwe botjes op te halen. Met slecht gevolg. Want sprookjesgewijs slokte de lapjeskat de koning op. Daarop gaapte ik vier keer en deed mijn ogen dicht. Ook voor tante Annie was het een drukke werkweek geweest.

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

2 gedachten over “Phodopus sungorus sungorus”

  1. … , want anders had er gestaan: daar krijgen we allemaal ‘t vliegend sch… van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *