Plong

Ze plakken inlegkruisjes onder hun armen, tegen natte plekken op tv. Het is een oude wetenschap uit het land van bekende mensen. De nieuwste roddel is corrigerend ondergoed. Geen enkele vedette schijnt nog ergens te verschijnen zonder. Wat vel is voor een cervela is shapewear voor de BV. Inmiddels kan Geena Lisa geen programma meer aankondigen of ik moet me afvragen: Zou zij ook? Die Geena Lisa eet toch gezond. En zit ze op haar leeftijd niet al lang aan de gespecialiseerde turnoefeningen? Zo’n taille bindt een mens toch niet bijeen met een elastieken onderlijf!
Het zouden mijn zorgen niet mogen zijn, maar wat de bekende mens heeft, wil de gewone sterveling ook.

Ik herinner mij nog een papieren zak van een bandagerie uit Scherpenheuvel. Daar zaten roze elastieken in, met hangende haakjes en ribben als van een binnenstebuitengedraaide paraplu. Wist ik ook veel. De papieren zak lag in de kleerkast op de logeerkamer bij oma. Die kast, daar bleef je uit. Hoogstens kriepte je een deur open om de groene loden van opa te zien hangen. Graven naar de zak uit Scherpenheuvel was van de grootste ongehoorzaamheid. Geen kans dat je met de papieren zak naar beneden durfde om te vragen wat erin zat.
Een gaine, heb ik later begrepen, om de buik van oma ongestraft twee zonen en twee dochters te gunnen en een galore van zebrakoeken met confituur vanbinnen. Het heeft oma nooit genoeg kunnen schelen. De zak uit Scherpenheuvel heeft 25 jaar in de kast gelegen. Nieuw. En nu is de tijd van de gaine voorbij. Niemand geneert zich nog. Met shapewear sta je gewoon aan de kassa in de Inno.

Een vriendin van mij is zelfs getrouwd in shapewear. Nadat zij zich uitgebreid in de verlovingstijd had verdiept wilde zij zich toch aan één man wijden. Ze legde haar geloften af in shapewear. ‘Ik heb mijn onderbroek opgetrokken tot aan mijn boezem’, sliste zij. ‘Voel eens aan mijn harde taille!’
Maar na de receptie werd ik tegengehouden bij de toiletten. Ze kon niet meer. De toverspreuk in polyamide sneed haar de adem af, de bloedtoevoer en de normale darmgang. En even later schoof ik aan aan tafel met de correcties van de bruid in mijn handtas, én de teleurstelling van de bruidegom. Want shapewear, daar fop je toch de betrokken partijen mee.

Koop maar eens een push-uplegging. Zelfs een large ziet eruit als een maillot voor een olympisch turnteam. Maar je zal merken dat er in een push-uplegging ook plaats is voor hun dikke coach. Ik spreek uit ervaring. De hele dag loop je vol vertrouwen met je kont te draaien, maar nog voor Blokken begint ben je op. En als de spondeligger vraagt wat er loos is kan je alleen maar antwoorden met de push-uplegging. Plong, zegt die. Je billen schieten los en het vlees ligt opnieuw in de zetel. Eén voordeel: van Ben Crabbé kun je tenminste zeker zijn dat hij geen corrigerend ondergoed draagt.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

2 gedachten over “Plong”

  1. Schitterend !!! Zo herkenbaar, ook het artikel in Weekend Knack van deze week is geweldig !!
    Wat zal die juf.Delissen rood geworden zijn ocharme, ik heb haar nog gekend en als kinderen was het ons al duidelijk dat ze zeker geen fuifbeest was.

  2. Of om het met de woorden van Lilly Allen te zeggen : ‘It’s hard out here for a bitch’…
    Ik snap echt niet waarom vrouwen zich zo willen kwellen om er zogenaamd ‘goed’ uit te zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *