Pluto

De paus kan er zeker niet mee lachen, maar dat kan mij niets schelen. De paus is precies gelijk alle onzin hier op aarde: ook geschapen. En daarmee kan ik zonder zorgen overgaan tot een plechtige heiligverklaring op eigen initiatief, zonder mirakel en zonder kloosterorde. Het is ongetwijfeld heidendom ten top, maar de échte hemel zal mij dankbaar zijn.

Voortaan is Pluto de patroonheilige van het banenverlies. Duid het aan op de kalender: 28 maart H. Pluto, bemiddelaar van alle werklozen. Al wie deze dagen per crisis van de lijst wordt geschrapt, kan bij Pluto terecht voor troost en begrip. Het is een magere troost, maar zoiets is nu typisch voor patroonheiligen. Bij particulieren staan ze hoogstens op de vensterbank, of ze bengelen aan hun sleutelbossen. Voor de rest hoort of ziet men zelden iets van patroonheiligen. Voor de heilige Pluto zal het niet anders zijn. Het belangrijkste is dat hij het klappen kent van de zweep.

Op 13 maart 1930 werd Pluto met veel bombarie toegevoegd aan het zonnestelsel. Hij was de negende planeet in de club van hemelbollen waar iedereen zich de koppijn had naar gezocht. Pluto was de nieuwe held van het heelal. Clyde Tombaugh, zijn ontdekker kreeg voor de gelegenheid een bloemstuk, een doos pralines en een nieuwe sterrenkijker cadeau. Maar op 24 augustus 2006 was Pluto planeet af. Clyde Tombaugh was dood. Pluto was te klein om erbij te horen. Pluto had geen eigen baan rond de zon. Het zwaartepunt van Pluto lag buiten Pluto. En si en la etcetera. Na meer dan 75 jaar trouwe dienst waren er ineens argumenten te over om Pluto aan de kant te zetten. Van planeten is nochtans sinds mensenheugenis geweten dat ze nooit met pensioen gaan. Het mocht allemaal niet baten. De beslissing viel. Pluto vloog buiten en het heelal hulde zich in stilzwijgen. Alleen op aarde was er een heel klein beetje protest. Een mars van Brussel Zuid naar Brussel Noord werd evenwel niet georganiseerd. En drie jaar later kan het niemand nog wat schelen. Zo gaat dat meestal met werklozen. Eerst staan de kranten er vol van. Daarna zijn er alleen nog de geruisloze statistieken.

De verzamelde sterrenkundigen riepen bovendien in koor: Geen nood! Treur niet over Pluto! U zal geen enkele hinder ondervinden. Met één planeet minder draait ons zonnestelsel even goed door. Bovendien hebben wij alle vertrouwen in het voortbestaan Pluto. Anders hadden wij hem in 1930 toch zeker nooit aangeworven als negende planeet!

Daarna was het internationale sterrencongres van Praag afgelopen en gooiden de astronomen zich op de broodjes met krabsla. Klusjesmannen in alle lagere scholen ter wereld werden gesommeerd om het buitenste bolletje van het zonnestelsel af te pitsen. Het enige wat nu nog van de planeet overblijft is een ijzerdraadje met niets, een wit vierkantje in een vergeeld fotoalbum. Wat Pluto er zelf allemaal van vindt, of hoe het nu met hem gaat, weet niemand. Het geeft allemaal niet. Zolang hij de nieuwe afgedankten maar aanhoort, op XX lichtjaren van de crisis op aarde.

Een gedachte over “Pluto”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *