Roe-roe-roeping

Twee dingen die ik vroeger wilde worden: majorette en misdienaar. Het eerste voor de witte botjes en de dikke kanten onderbroek. Het tweede voor de tabernakel en de potterietjes. Het mocht niet van mijn moeder. In de plaats daarvan plooide en gooide ik mijn beentjes op de speelplaats, terwijl ik zelf de Radetzsky Mars zong. En in de mis staarde ik naar het godslampje in de hoop een teken te krijgen. Er heeft nooit iets bewogen. De koster verving de batterijen altijd op tijd. Zodoende bleef ik zonder roeping.

Samuel ja, dat was wel andere koek. Die woonde in de kinderbijbel op pagina 44. Daar lag hij te slapen toen hij ineens een stem hoorde. Samuel stond op en ging naar zijn meester om te vragen wat hij moest hebben. Niks. Drie keer hoorde Samuel wat en drie keer ging hij vragen wat er was. Niks. Tot de meester het snapte: Samuel had een roeping van god. Daarop moet je antwoorden met: Spreek heer, uw dienaar luistert. Het was een stom verhaal. Nachtenlang heb ik in mijn bed liggen luisteren en nooit heb ik iets gehoord. Ook al zei ik bij voorbaat al: Spreek heer, uw dienaar luistert. De heer ging liever op een ander roepen. Zeker omdat ik  in Genk woonde in plaats van in de kinderbijbel.

Ook later, toen ik een beroep moest kiezen, was er van een roeping geen sprake. Ik kreeg op school gewoon geen enkel vraagstuk opgelost. Ik had mijn passer nooit bij. En ik dacht dat er cosinussen in mijn neus groeiden. Kortom, na het middelbaar was de keus snel gemaakt. Alles wat waar was of te bewijzen viel met een telmachine, viel af. Wat ik ging studeren was niet voorbestemd. Het was een kwestie van problemen te voorkomen. Als je nergens wat hoort roepen is dat het beste wat je kunt doen, zorgen dat je de mislukking te slim af bent.

Ik hoor collega’s soms vertellen over de huiskrant die ze vroeger op drie exemplaren verspreidden in eigen living. Voor hun is het altijd duidelijk geweest wat ze gingen worden. Het was een roeping voor iedereen, behalve voor mij. Ik herinner mij de krant van vroeger alleen maar van het spelletje met de acht verschillen. Wij hadden thuis trouwens helemaal geen krant. Oma had een krant.   Misschien daarom dat ik me nooit geroepen heb gevoeld. En nu hoeven ze ook niet meer af te komen. Het is te laat voor roepingen, maar dat kan het bovenrijk klaarblijkelijk niet verdommen. Tegenwoordig krijg ik tweemaal daags een teken. ‘s Morgens en ‘s Avonds.

De dag begint noch eindigt zonder dat ik de duif van het balkon heb gejaagd. De duif daalt dagelijks neder en schijt alles onder, de weekendgazet op tafel, mijn tuingerief en mijn gezellige kaarsen. Soms komt de duif zelfs binnen, heeft ze zitten hurken op de keukenvloer, ligt er dons op het aanrecht. De duif denkt dat mijn terras haar nestkastje is, compleet met reusachtig vlieggat. Het is om hoorndol van te worden. Ik heb roofvogels nagedaan en met wijnkurken gegooid, maar de duif blijft komen. Roe-roe-roeping, zegt ze. Precies of ik nu nog bij de majorettes kan. Of bij de misdienaars.

(alweer een nieuwe aflevering van het achterwerk in Vacature, Klaas is de stekker van de stofzuiger vergeten, wellicht omdat hij niet vaak moet stofzuigen)

8 gedachten over “Roe-roe-roeping”

  1. Zo door weer en wind met je billen bloot lopen, brr… koud. Je stukjes kan je tenminste bij een gezellig warm vuurtje schrijven.

  2. Huur een valk zou ik zeggen, dan gaat die duif vanzelf weg.

  3. Koop een bibi gun op ebay, en schiet die duif van haar sokken!
    Mijn zoon heeft in de blok ooit een brulkikker bewusteloos geschoten met zo’n ding! Waa-waa-waanzinnig gelachen,toen. Waarna we hem (de kikker) zijn gaan lozen in de Zegge. Mogelijk is hij alsnog verdronken want hij was toen nog niet bij bewustzijn.
    A propos, leest Michel VdB mee?

  4. Klopt! ‘t Zijn niet de botjes die jij zo graag wou. Anders had ik de link niet durven posten.
    Stel dat je toch nog van job had willen veranderen, moest ‘Vooruit Met De Kuit’ hun majoretten wel dé botjes laten dragen. ‘k Heb er niet voor niets ‘meiskes en madams’ bij geschreven. ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *