Roodborstje Tin & Eendje Pok

 In vroeger tijden had ik een tante in Brussel, een geïllustreerde vogelatlas van Elsevier en een liefde voor solozang. Bij oma in de voorplaats stond bovendien een piano. Alles samen resulteerde dit in: een brief uit Brussel met daarin de partituur van Roodborstje Tin netjes uitgeschreven in letters, daar ik nooit noten heb kunnen lezen. Roodborstje tikt op het raam, tin tin tin. Oftewel. Mi, mi, fa, sol, sol, la, si, do, si, sol. Pret en muzikaliteit verzekerd.

Intussen is er veel veranderd. Onder druk van de samenleving heb ik de liefde voor solozang opgegeven. De piano van oma is zo vals geworden dat de aapjes van horen, zien en zwijgen beginnen te bibberen nog voor je één toets heb aangeraakt. En van vogels moet ik niks meer hebben. Zeker niet van het roodborstje.
Het roodborstje is namelijk helemaal geen lieflijk vogeltje. Van alle inheemse vogelsoorten uit de atlas is het roodborstje met stip op één de lelijkste agressieveling. Ornithologen hebben het beest niet voor niets herdoopt in Rotborst. Kortom, ik zing van geen roodborstjes meer. Bij uitbreiding hoeft geen enkel bekdier nog op mijn raam komen tikken. Ik laat er me niet meer door charmeren. Onlangs heb ik nog een duivennest in aanbouw van het balkon gegooid. Het takkenbos viel enigszins triest met zacht geritsel op de grond, maar ik heb geen traan gelaten.

Ik verdraag geen gevogelte meer. Het lacht mij uit in de file, paradeert pesterig over de middenberm als ik iedereen zit op te bellen dat ik het niet haal. Het bevuilt de ramen. Het schijt op de vensterbank. En het piept mij ‘s ochtends wakker. Nieuwe dagen beginnen fluitend alsof er nooit wat aan de hand is. Ik wil me daar best bij neerleggen. Zelfs als de liedjes te berde worden gebracht door twee kokhalzende kerstkalkoenen. Want sinds kort lopen er op het braakveldje beneden mijn balkon twee lallende gezusters rond.
Het is een ideetje van de buurman. Die heeft het braakveldje omgeturnd tot kippenren. De kippen komen en de kippen gaan. Ik denk dat hij ze zelf de kop uittrekt, als niemand kijkt, in het zwarte hok tegen de garage. Om maar te zeggen, de bezetting in het kippenren is wisselend. En daarmee de samenzang in de vroegte ook.

Er is maar één ding dat mij van het hart moet. Het beest moet weg. Het beest moet dood. Er zit een nieuwe vogel in kippenren. Het lijkt op een eend. Soms drijft hij in het vieze vijvertje (gat in de grond, afgedankte novilonvloer op de oevers). Lopen kan hij niet zo goed, maar kwekken, mijnelievegod! Zijn keelgeluid springt vlot over de vijf verdiepingen van het balkon heen. Eigenlijk mag ik me daar niet over opwinden. Het is de natuur en de natuur was er voor mij. Maar de eend kwekt gelijk e-mails die binnenvallen in Outlook. En daar krijg ik bij zonsopgang met de ogen nog dichtgeplakt, stress van. Nog voor ik wakker ben schiet ik al in de kramp omdat ik denk dat ik een mail heb gemist. Vandaar dat ik één van de komende nachten zal afdalen met een hamer, om in het zwarte hok van Eendje Pok te doen. Zonder muziek.

(deze week in Vacature met alweer een prent van Klaas)

6 gedachten over “Roodborstje Tin & Eendje Pok”

  1. U kan ook de rijdende rechter uitnodigen, ik heb die al uitspraak weten doen over een dergelijke kwestie. De kalkoen werd in het ongelijk gesteld.

  2. nondezjaar, zit ik al de hele tijd met ‘roodborstje tikt tegen het raam’ in mijne kop… ben momenteel enorm te vinden voor roodborstje pok…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *