Simsalabom

Las ik vorige week in een zakenblad met blinkend kaftje: ‘Wist u dat illusionisten u kunnen helpen om betere resultaten te behalen?’ Nee dus, ik niet. Nooit van gehoord. Niemand vertelt mij ook ooit wat. Onderaan de bladzijde stond een heerschap, consultant-illusionist, te goochelen met een pak kaarten. Twéé hartenkoningen dartelden over het artikel. Alsof dat ooit kon kloppen misschien! Hij vond van wel. Trucjes om win-winsituaties te creëren, noemde hij het. Het leek me een valse toekel, die consultant-illusionist. Te meer omdat ik zelf geen talent heb voor illusies. Niet bij onderhandelingen. Niet op sollicitaties. Nergens. Ik heb het nooit gehad, de zin voor begoocheling.

Jahaa, ik heb wel eens watten met aardbeienconfituur in een lucifersdoosje gelegd en een gaatje in het karton geknipt om mijn duim door te steken. Kwestie van mijn moeder te foppen met een afgehakte vinger. Ze is er nooit ingetrapt, bij uitbreiding in geen enkele van mijn illusies. De consultants-illusionisten hebben het waarschijnlijk nooit aan de hand hebben gehad. Maar als ik na slaaptijd nog lag te lezen in bed, moest mijn moeder geregeld naar boven stuiven om de zakdoek te blussen die ik voor het duistere geheim over mijn nachtlamp had gedrapeerd. En als ik stiekem had zitten roken in één of ander struikgewas vond mijn moeder nadien geheid een sissende sigaar tussen de bladeren. Mijn moeder werd er alleen maar kwaad van. Veel meer dan een handje lelijke toverspreuken leverde het nooit op.

Helaas de consultant-illusionist, hij tipte voort: ‘U moet de tegenpartij laten geloven wat u zelf in gedachten hebt. U kunt tactieken uit verschillende disciplines toepassen. Die moet u regelmatig inoefenen voor u ze echt gebruikt. Haalt de persoon met wie u onderhandelt een subjectief punt aan? Reageer dan door twijfel te zaaien in zijn geest.’ Allemaal goed en wel, behalve als de betreffende persoon uw moeder is en ze bovendien een scheef uitgedrukte sigaar in haar handen heeft. Enfin, het zou me niet verbazen dat de man met een goedgelovige moeder zit opgescheept. In ieder geval, mijn illusies zijn mij op jonge leeftijd pedagogisch verwijderd gelijk een stel ontstoken amandelen.

Zwijg mij over truken van de foor, zeker bij onderhandelingen en op sollicitaties, en helemaal waar het marketing betreft. Ik word ziek van alle soorten gekonkelfoes. Doe me dan maar moord in de toverdoos, met een écht mes en warm bloed. Ik wil niet gefopt worden met dubbele bodems, valse knopen en verdoken agenda’s. Niemand hoeft geld achter mijn oor uit te halen. De consultant-illusionist kan zeggen wat hij wil, over de magie van de onderhandeling. Ik blijf nog liever arm dan dat ik onder een oude bedsprei moet veranderen in een prinses. Er is maar één tovenaar die ik sympathiek vind en dat is die met die dode duif. Het deed me overigens veel plezier om te vernemen dat het een plaag is onder goochelaars: gestikt gevogelte in de binnenzak. Het zal ze leren met hun truken. Ik wens alle consultants-illusionisten dus van harte de geheimzinnige jeuk toe in een erg verborgen holte. Simsalabom.

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *