Sommige mensen kunnen gewoon niet schaken.

Stond vorige week in de krant: door te schaken ontwikkelen kinderen vaardigheden die essentieel zijn voor de algemene vorming. Het leert hen om snel en strategisch te denken en te handelen. Ook onder druk. Eigenschappen die later goed van pas komen tijdens de studies of in een job. En prompt organiseerden drie knoerten van ondernemers een schaaknamiddag voor kinderen. Ik heb het artikeltje met veel misprijzen gelezen. Omdat ik zelf niet kan schaken.

Ik heb nooit leren schaken. Wat niet wil zeggen dat ik sloom ben van gedachten, nog minder dat ik niet kan handelen onder druk. Of de heren ondernemers even willen noteren: zonder druk denk ik niets, doe ik niets en ben ik niets. En dat allemaal zonder te weten hoeveel vakjes je met een koningin mag springen. Ook met mijn algemene vorming gaat het niet helemaal slecht. Nochtans kan ik niet alleen niet schaken. Ik verlies ook altijd bij Stratego. Al 25 jaar, van tegenspelers van 7 tot 77. Niet dat ik er mij nog aan waag. Ik heb alle gezelschapsspelletjes afgezworen. Een mens kan zich maar beter toeleggen op zijn echte talenten.

Ik herinner mij de treurige vakantiedagen nog aan de kust. Als het regende aan zee, speelden mijn zuster en ik binnen Stratego. Kronieken van een aangekondigde dood waren het, op de vierde verdieping van Residentie Noordhinder op de dijk van Oostduinkerke. Mijn maarschalk had nog geen stap gezet, of mijn zuster had al op mijn vlag getrapt. Mijn zuster was nochtans jonger en daarmee officieel dommer dan ik. Het hielp allemaal niet. Binnen de vijf minuten lag mijn leger te sterven in het deksel van de spellendoos. Mijn manschappen liepen zich te pletter tegen het strategische inzicht van mijn voorts onbenullige zus. En wat deden de drie ondernemers met hun ellendige schaaknamiddag vorige week in de krant? Zout strooien in een oude wonde.

Zo was ik bijvoorbeeld al lang vergeten dat ik ook niet kan dammen. Daarvan ben ik in de zomer van 1996 op de hoogte gesteld door een mongoloïde man van een jaar of dertig. Wij waren in de tijd samen op kamp in de Ardennen. Hij als vakantieganger, ik als begeleider. Officieel. Ik zie ons nog zitten, op de houten picknicktafel naast het knutsellokaal. Of de monitrice geen zin had om een potje te dammen. Nou ja, dat wilde de monitrice maar al te graag. Ze verheugde zich namelijk stiekem op een makkelijke overwinning. Al te vaak immers worden mongoloïde mensen voor onnozelaar versleten. Onder andere omdat zij nooit van hun leven zullen moeten aanschuiven in Wemmel.

Helaas, een kwartier later had de man van Down mij al in de spreekwoordelijke pan gehakt. Meer dan vijf sprongen had hij niet nodig om me alle houten rondjes af te pakken. Leuk was anders. Maar de man lachte. Thuis ging hij iedere zaterdag naar de damclub, vertelde hij. Precies of dat een troost moest wezen. De enige vrolijkheid die me restte was dat we in alle beslotenheid hadden gedamd, wij met zijn tweeën, zonder pottenkijkers. Het maakte het makkelijk om het hele voorval zo snel mogelijk en zonder overhaaste conclusies -als was ik een domme gans- te vergeten. En toch willen de drie ondernemers van hierboven mij iets anders wijsmaken. Met hun ellendige schaaknamiddag. Sommige mensen kunnen gewoon niet schaken. Punt. Met carrières heeft zulks niks te maken.

2 gedachten over “Sommige mensen kunnen gewoon niet schaken.”

  1. Ik denk dat u ook gewoon meer een ‘Woordmix’- en Rummytype bent, tante. Het proberen waard. Stratego is voor losers.

  2. U gaat toch niet luisteren naar ondernemers? En verliezen tegen een savant, dat is geen schande.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *