Suckses

Succes! Conjunctief praesens tweede persoon enkelvoud van het het regelmatige werkwoord succedere. Drukt een wens uit. Dat je moge slagen! Denk ik. Ik zou het eens moeten opzoeken. Maar bij Google weten ze van niks. Succes! Het stond allemaal in Breviarium, beknopte Latijnse grammatica voor het middelbaar, de blauwe pest van 1987 tot 1993. Uren heb ik met dat boek aan de keukentafel gezeten. En maar rijen aframmelen. Desnoods ook ‘s middags, op de speelplaats, naast een vuilnisbak vol zilverpapier. Praesens. Imperfectum. Perfectum. Plusquamperfectum. Futurum simplex ook nog wat. Amo. Amas. Amai de koppijn.

Indicatief. Imperatief. Conjunctief. De hele brij. Plus de bijbehorende mogelijkheden. Wie het niet van buiten kende, tekende voor een pijp, een buis, minder dan de helft op tien, een schandaal op de eliteschool. Sommigen plakten alles op de zoom van hun uniformrok. Potentialis. Irrealis. Voorwaarden en wensen. Succes was een wens, geloof ik. Alle overhoringen ten spijt heb ik het niet onthouden. Het was geen slechte wil. Ik was een meisje in de knop. Ik hing in de bomen. Ik was verliefd op de buurjongen die nooit omhoog keek. Als er een vier voor Latijn op mijn rapport stond ging ik tot 17 uur zitten huilen op een genageld plankje tussen twee berkentakken. Succes! Het drukte een wens uit. Dat je moge slagen! En daar zit vandaag de klacht. Het respect voor de wens is weg. Uitgedroogd, afgekrabd en alsnog doorgespoeld. Succes is tegenwoordig het soepkruid dat alle mislukkingen op smaak moet brengen.

Conjunctief tweede persoon enkelvoud of niet, het kan niemand wat schelen. Het is succes hier en succes daar. Precies of het simpele groetjes zijn. Stuurt een mens zijn cv op, zegt de personeelsdienst: Bedankt en veel succes met de sollicitatie. Is het eerste gesprek achter de rug, slist de assistent van de HR manager terwijl ze de deur voor u openhoudt: Sjluckesss.

Heeft de pummel van de sales een project met onmogelijke deadline verpatst, wenst hij het uitvoerende comité van harte veel succes met de nieuwe uitdaging. Is de proefperiode na zes maanden afgelopen, wil niemand u nog in huis hebben, zegt de e-mail: Succes in uw verdere carrière. Doet de baas alsof hij geen besef heeft van uw kunnen, eet hij de krenten van de pap liever zelf op, sleurt hij iedere maandag de middelmatige rotzooi naar uw agendavakken, dan doet hij dat met: Veel succes! Wil de cliënt het voorstel niet betalen, vraagt hij of wij de raming niet NOG een keer willen bekijken, durft hij toch met een leugenachtig Succes besluiten. Stuurt u een bericht naar de helpdesk floept er een out of office terug met allerlei akelige woorden zoals: vakantie, afwezig, collega én succes.

Kortom, ik wil het niet meer weten, van het succes en de totale ontwaarding van de wens. Ammehoela de conjunctief tweede persoon enkelvoud van succedere. Ik zit op zolder te graaien naar de Latijnse spraakkunst. Ik zoek een formule voor de verwensing, destructief futurum tweede persoon enkelvoud, speciaal voor wie het nog één keer riskeert: Succes!

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

3 gedachten over “Suckses”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *