Treurig liedje

Het is alle dagen hetzelfde liedje. Brussel Midi, Brussel Centraal, een zwarte gang met witte TL-buizen. In de Midi begint Engeland. Centraal stinkt naar daklozen. En onder de sporen van de Nord houdt een madam een groot blik knakworsten warm. Het maakt de pendelaar niet uit. Hij gaat richting Schaarbeek, mag onderweg niet vergeten om naar de hoeren te kijken. Ze zijn er alle dagen, in de spits en anders ook. Ze zitten op handdoekjes, omdat de skai van hun barkruk anders aan hun billen blijft plakken. Soms is de voorkamer leeg, ligt er alleen nog het handdoekje. Daar moet ik van zuchten.

Ik ben nooit van dichtbij in de Rue d’Aerschot geweest, maar ook van ver zien de hoeren er goed uit. Jong, mooi en tot een gelukkiger bestaan in staat. Iemand is ze gaan vangen in Moldavië, denk ik altijd. Daar is alles koud en van modder. Iedere ochtend kriept er een houten deurtje open, komt er een krom wijfje naar buiten. Dat is hun moeder, op weg naar de brievenbus. Er is nooit een brief, al een half jaar niet. Pooiers gaan nooit naar het postkantoor. En danseressen dansen tot ze erbij neervallen. Dansen is hun leven.
Wat zouden ze kosten, vraag ik me af. Wat zouden ze hopen. Zouden ze weten dat het vakantie is. Je moet je haasten om veel te bedenken. Het is niet ver tot Schaarbeek. Daarna komen de gewone achtertuinen met de trampolines en de beukenhagen.

De man tegenover mij heeft sportieve schoenen aan, doet alsof hoeren hem niet interesseren. Hij draagt een gestreepte polo en op het zwarte kraagje ligt roos. In zijn oor zitten witte dopjes. De muziek staat te hard. Iedereen kan horen dat hij naar Metallica luistert. Hij haalt een iPod Shuffle uit zijn broekzak, MP3-speler voor plechtige communicanten. Heel even probeer ik nog aan de Dalai Lama te denken, maar het is te laat voor zen. We zijn nog niet in Schaarbeek of de ergernis is onomkeerbaar.

Hij pakt zijn boekentas en haalt er een cursusboek uit. Coachen voor leidinggevenden, staat op het voorplat. Hij drinkt van zijn blikje cola light en leest verder. Coachen, staat er ondersteboven, coachen beoogt het bevorderen van de individuele vermogens rekening houdend met sociale interacties.  Ik wenste dat ik al thuis was. Maar leidinggevende bladert verder. Gedrag=persoon x context, staat er. Hij heeft een kadertje van balpen omheen getrokken. Geen hoer die er wat aan heeft, zeg ik. Goddank hoort hij niets, behalve het liedje van alle dagen.

(stond zaterdag in Vacature, met een prent van Klaas Verplancke)

2 gedachten over “Treurig liedje”

  1. Pooiers gaan nooit naar het postkantoor? Ja, natuurlijk, nu snap ik ‘m. Ze likken al genoeg op hun werk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *