Van bloemetjes en bijtjes

Als er poezelig moet worden gedaan over seks, netjes, zoals het hoort en zonder vlekken in de kookwas, bijvoorbeeld omdat de toehoorders nog geen schaamhaar hebben, of omdat de croniqueur van dienst nooit genoeg haar zal hebben om zoveel schaamte te omfloersen, dan zijn er altijd bloemetjes en bijtjes: fatsoenlijk, veilig en christelijk.

Zoem. Zoem. Belletjes en violen. Een bij vliegt door het warme zonlicht van een heerlijke middag en landt recht in het hart van een madeliefje. Klaar. Zo poëtisch is seks. Er komt geen slijm aan te pas, geen gin tonic te veel, geen middelmatige film, geen man die ‘s morgens naast het bed staat te bukken omdat hij zijn onderbroek kwijt is. Over bloemetjes en bijtjes is nagedacht, veel meer dan over de aanloop naar mensenseks. En dan moet het gehaspel van het naspel nog komen. Je zou voor minder in bloemetjes en bijtjes willen geloven.

Niet dat mijn moeder ooit met bloemetjes en bijtjes op de rand van mijn kinderbed is komen zitten. Nonk Raymond had bijen. Nonk Raymond had ook een hoorapparaat, en een Duitse scheper in een hok. Het nodigde geenszins uit tot verhalen over bloemetjes en bijtjes. Nonk Raymond duwde soms een bij dood op de rug van zijn linkerhand. Daar stak ze voor het eerst en voor het laatst. Nonk Raymond zei dat het gif goed was tegen zijn reumatiek. Met lieve woordjes en teder samenzijn had het allemaal niets te maken. Trouwens, zijn honing was niet te vreten. Ik moest al overgeven van één lepeltje. Kinderhorror was het. Maar voor veel lieden blijft de romantiek van bloemetjes en bijtjes voor altijd bestaan. Zij hebben wellicht nooit een nonk Raymond gehad. Het scheelt een hoop.

Alleen blijken die bijen helemaal niet zo christelijk te zijn ingesteld, vooral niet qua bloemetjes en bijtjes. Zo leerde ik onlangs van een imker. Te bedenken dat er pausen zijn met bijen in hun wapenschild. Ze weten van niks, die pausen. Echt waar, ze hadden beter een blote piemel op hun vaandel geborduurd in plaats van een bij! Een bij is géén toonbeeld van de christelijke moraal. Het zal me benieuwen welke machoman straks nog een lepeltje honing lust van dat mismaakte strepenvolk. Lees en huiver mee.

Een nieuwe koningin -eerste scheur in het baldakijn der verbloemde liefde- paart tijdens de bruidsvlucht met tien tot twintig darren. Hoer dat ze is! Tweede scheur: de betrokken darren worden tijdens de paring ontmand en sterven aan hun gebroken geslacht. Derde scheur: de koningin verzamelt genoeg zaad om nooit meer hoeven te paren. Ze komt met haar voorraad toe tot ze doodgaat. Vierde scheur: de koningin heeft een klepje binnenin waarmee ze naar eigen keus zaad kan laten passeren of niet. Het resultaat zijn twee soorten eitjes, bevruchte en onbevruchte. Vijfde scheur: als een koningin een onbevrucht eitje legt, komt daar een mannetjesbij uit! Ondersoort dat het is!
En die vuiligheid landt dus zomaar in het hart van onze madeliefjes. Ze moesten het verbieden, van die bloemen en die bijen, vooral als er poezelig moet worden gedaan over seks.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

2 gedachten over “Van bloemetjes en bijtjes”

  1. Boerken Kevin zou gezegd hebben: “Een zaadje planten in de bij haar scheur is voor de dar een pijnlijk en moordend labeur.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *