Vier donderdagen (naailes)

Iedere donderdagmiddag stond ik bij de Pakistaan in zijn afgedankt tankstation. Ik kocht een Snickers van hem, omdat ik geen tijd had om écht te eten. Net zoals ik eigenlijk ook geen tijd had voor naailessen. Maar ik had toch ingeschreven, voor vier donderdagen beginnersworkshop. De lessen begonnen om 13 uur. Met als gevolg dat ik om 12.30 uur nog kwaad door de Veritas marcheerde voor de benodigheden, om 12.55 een mottige snoepreep binnenslokte en om 13.05 hoopte dat er geen vies nootje tussen mijn tanden zat. Of nog erger, van dat wit dat in Snickers zit. Iedereen weet tenslotte wat voor vrouwen er op donderdagmiddag naar de naailes kunnen: georganiseerde vrouwen.

Je kon het het trouwens merken aan de reacties op een serie van fuckjes die mij ontsnapte toen het even mis ging met mijn Jermaine. (De naaimachines op de workshop hadden namen. Ze waren naar de Jackson Five genoemd.) Ik zat op Jermaine en ik zei fuck. Daar werd verbaasd op gereageerd. Komaan zeg, drie seksuweelse vervloekingen, kleintjes dan nog. Als dat al niet meer mag.

Enfin, wij gingen in vier lessen drie dingen naaien: een boodschappentas, een etui en een rok. Het lukte wonderbaarlijk allemaal, met voering en échte ritssluitingen. De stikjuffrouw had veel geduld en dat werkte aanstekelijk. (Hahaha, aanstékelijk!) Ik reeg mijn draad, over een raar haakje, nog eentje, dan naar beneden, in een omgekeerde N terug omhoog, frutselend achter iets dat bewoog, achter een krammetje door en finaal door het oog van de naald. Daarna moest het spoeltje onder de voet, tegen de wijzers in, draaien aan het wieletje en de draad ophalen. Klaar! Wat die Chinezen kunnen kan ik voortaan ook. Ik zat op Jermaine en ik dacht aan de man van de sweatshop. Die zou ons meteen uit zijn atelier schoppen, zes grote, bleke wijven met veel praat en tijdverlies en verkeerde nepen overal.

Opmerkzame lezers zullen nu wellicht een anomalie opmerken, al bijna aan een lezersbrief zitten om de hoofdredactie op de hoogte te stellen. An Olaerts kan zeker niet tellen! De Jackson Five waren maar met zijn vijven, terwijl er zes vrouwen in de naailes zaten. Ik zal het u uitleggen. Er was één mens dat haar eigen machine had meegenomen, een Primera uit de Aldi. Raaaaah! Zij zette haar schoen op de pedaal onder de tafel en de Primera schoot vooruit gelijk een Russische tank. Mijn buurvrouw stikte vol vertrouwen én gaf lelijk commentaar op het stof dat ik had gekocht voor mijn rok. Volgens mij kunt ge daar uw living mee swifferen! Dat zei die! Gelukkig ben ik de queen of relativering of had mijn grote kwetsbaarheid ter plaatse kunnen omzomen. Trouwens, haar vriendin ging een rok maken van een oude gordijn van haar schoonmoeder. The Sound of Music ver voorbij, zei ik, maar dat begreep ze niet. En zelf durfde ik niet met mijn mop te lachen, omdat er misschien nog een stukje wit van Snickers tussen mijn tanden plakte. Van bij de Pakistaan en zijn afgedankt tankstation, omdat ik geen tijd had om écht te eten, laat staan om vier donderdagen naar de naailes te gaan.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

2 gedachten over “Vier donderdagen (naailes)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *