Vijf stampen

Vijf stappen, stond er, alsof ik een dag niet had bestaan. Vijf stappen, van kopkussen tot voeteinde, samen twee bedlengtes. Alsof ik alleen maar drie keer de kont had gedraaid. Eén keer voor seks, twee keer omdat de zon anders in mijn ogen scheen. Terwijl! Ik had geeneens seks gehad. Wie heeft er nu tijd voor seks. Niet degene die 8000 stappen per dag haalt. Ik hoef er niet eens voor te gaan wandelen. Het gewone huishoudelijke doen is genoeg. Ik weet niet of de ziekenkas meeleest, maar ze zouden beter wel meelezen. Marc Justaert, dit lid is in vorm, eet gezond, beweegt voldoende, is kortom een surplus voor uw solidariteit. Dat weet ik sinds ik mijn stappen tel. Niet dat ik mijn stappen tel, mijn telefoon telt mijn stappen. Eén of andere update heeft mij een app opgedrongen die nillens willens alles bijhoudt. 

Vijf stappen, zo had de app berekend. Die app dacht zeker dat ik een dikke man was, zo iemand voor wie ze een dakwerker moeten bellen als hij doodgaat. Zo iemand die ze op drie bouwpaletten naar het nirwana moeten takelen. Terwijl! Als er iets is wat ik niet ben dan is het wel een dikke man.

Die vijf stappen waren verkeerd. Het waren er veel meer! En prompt wilde ik het allemaal uitleggen. Ik heb mijn telefoon niet altijd bij mij, zo simpel is het. Terwijl ik mijn 8000 passen deed, lag mijn telefoon op het nachtkastje. Nogal wiedes dat die app maar aan vijf stappen is geraakt. Nachtkastjes gaan nu eenmaal nooit op ronde, beste Marc Justaert. Ze vallen misschien wel eens om, maar leden van de christelijke mutualiteit hebben meestal zo geen geslachtsgemeenschap. Als wij het doen, blijven de meubelen staan. Als er in de slaapkamer iets verschoven wordt, is dat katholiek alleen om te stofzuigen.

Enfin, ik kon die vijf stappen op een hele dag perfect verantwoorden, maar het hielp niet. Ik bleef het zonde vinden van alle passen die ik wél had gezet. Ze leken vergeefs, nutteloos besteed, zaad, op de rotsen uitgestort. Hieraan ontsproot een magnifiek voornemen: Zonder stappenteller verzet ik geen poot meer.  En hiermee kwam ik alweer drie stappen nader tot mijn schoonmoeder. Die vertrekt nooit op uitstap zonder het klemmetje rond haar broek. Ze mag dan geen telefoon hebben met een app. Het komt op hetzelfde neer. Zij doet het met een gadget van de Feeling.

Ik moet alleen zorgen dat ik niet te ver ga met die stappen. Of toch niet zo ver als mijn schoonmoeder. Als zij na een middag Limburgse vlaai thuiskomt met pakweg 8699 stappen op de teller, dan doet zij er plichtsgetrouw nog 1301 bovenop, middels lussen van de veranda tot aan de eettafel. Tot ze er 10.000 heeft.

Het is een beetje overdreven. Maar sommigen gaan er los 50.000 stappen over. Die laten op Facebook weten dat ze 15 kilometer zijn gaan lopen, op een stomme donderdagavond, nota bene in iets zoals Zonhoven. Het is alsof hun conditie alleen maar bestaat als ik er ook van weet. Ik draai nog liever een been uit dan dat ik zoiets ga leuken. Je zou die lui toch schoppen met hun stappen. Soms doen vijf stampen zonder te tellen meer deugd dan 8000 geregistreerde passen.

 

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

Een gedachte over “Vijf stampen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *