Volharden in de cadeautjesboosheid

ZEER DRINGEND. AUB LIJSTJE BEZORGEN AAN DE KERSTMAN. Mijn moeder heeft gemaild in wilde kapitalen. Met haar 1,52 meter is zij de kleinste kerstman ter wereld. Ieder jaar neemt zij middels keukentrap en kikvorssprong plaats in de arrenslee. DINGDONG DINGDONG. Zo trekt zij ten strijde tegen de cadeautjesapathie. Want ik wil al heel lang niks meer hebben. En dit jaar is het nog erger. Ik ben dit jaar verhuisd, heb dien verstande mijn hele hebzuchtige zooi 40 kilometer en zes verdiepingen versleurd. Ik heb genoeg van alle dingen. Maar met Kerstmis is zulks niet gezellig, vindt mijn moeder. En mijn zuster zegt dat ik slecht ben voor de werkgelegenheid.

Vroeger was het allemaal simpel. Dan stuurde ik mijn moeder met een muzieklijstje naar de winkel: Nine Inch Nails -Pretty Hate Machine, Therapy? -Troublegum, Nirvana- In utero. Wanneer ze naar het centrum vertrok, stond ik achter de ijsbloemen naar haar te lachen en te wuiven. Intussen is de punk me lang uit het lijf geschoten, scheer ik mijn haar niet meer af en wil ik ook geen muziek meer met Kerstmis. Hetzelfde voor dvd’s en boekwerken. Trouwens, mijn moeder geeft niet graag cultuur met Kerstmis. Cultuur blijft niet. Daarom krijg ik ook geen hydraterende crèmepakketten van Louis Widmer met Kerstmis. Louis Widmer blijft ook niet, zegt mijn moeder. Zij laat mij liever voor altijd met de rimpels achter. Kortom, dat het een miserie is.

Geen groter straf dan de vraag: Wat wilt ge met Kerstmis? Geen broodbakmachine in ieder geval. Want die heb ik al. De Domo B 3950 staat reeds geruime tijd in de kast. Wie hem wil, mag hem komen halen, met receptenboek en garantie op deeg tot in de brievenbus. Want de Domo B 3950 bakt minder dan hij doet rijzen.
Verder moet niemand proberen om mij een plezier te doen met het keukengerief van Nigella Lawson. Dat mens stookt chocomousse met marshmallows. Je moet het maar durven om bij haar op bezoek te gaan. Nog voor je terug thuis bent zit je al met aderverstopping en ontstoken talgklieren. Waarom denk je misschien dat Nigella op televisie nooit voorbij haar decolleté wordt gekadreerd? Omdat zij met een reusachtige, luie kont zit.

Ik wil niks van Nigella en bij uitbreiding wil ik helemaal niks. Maar niks is geen antwoord. Zodoende heeft mijn moeder voor de derde keer om een VALABEL LIJSTJE VOOR DE KERSTMAN gemaild. Want mijn zuster wil wél iets voor Kerstmis: een stijltang en een naaidoos. En zolang de wensen van mijn zuster niet zijn vervuld worden de cadeautjes niet afgeschaft.
Ook een budgetafspraak van tien euro is geen oplossing. Want met tien euro ben je pas goed zeker dat je rommel krijgt, zegt mijn zuster.
Over naampjes trekken zijn we het eens. Naampjes trekken wil geen van ons drieën. Je zult het maar aan de hand hebben dat je naampje wordt getrokken door ons vader. Als het erop aankomt willen wij alleen maar cadeautjes van elkaar. Wij herinneren ons nog de opvouwbare massagetafel die mijn zuster vorig jaar van mijn schoonbroer kreeg. Die noopte niet tot enige tevredenheid.  Nochtans hadden wij haar na het eten met zijn allen uitgebreid gemasseerd. De hond had mijn zuster via de gezichtuitsparing gelikt. Mijn moeder was van plezier naar de wc geschoten. Maar mijn zuster kon er allerminst om lachen.

Helaas, de mislukkingen ten spijt blijven mijn zuster en mijn moeder volharden in de cadeautjesboosheid . Aldus zit ik vandaag al met een kwaaie kerststemming. Nog voor iemand zijn vleesballetje verliest in het fonduevet. Nog voor ons vader zich naar traditie van fonduestokje vergist. En nog voor de hond een potje cocktailsaus uitlikt en overgeeft onder de kerstboom.

(eerder verschenen in De Morgen)

4 gedachten over “Volharden in de cadeautjesboosheid”

  1. vraag dan om een dweil/zeemleer en-of droogdoek ;-/ tante annie! om al de cadeautjesterreur in te deppen; of anders wijn, prosecco dan wel een goe fles champagne om dit dan weer snel te vergeten :-) groet, met.

  2. EEN LIJSTJE VOOR DE KERSTMAN. Ik moet eerlijk bekennen dat dat bewuste lijstje ook bij mij met de jaren steeds korter wordt. Het stadium van de cadeautjesapathie lijkt niet meer veraf. Hoewel ik aan het geven nog genot kan beleven – het juiste cadeautje op het juiste moment aan de juiste persoon – zegt het krijgen me steeds minder. Bovendien steekt in deze tijden van ecologische voetafdrukken en overconsumptie steeds vaker wroeging de kop op. Alweer iets om bij in de kast te zetten. Want het mag duidelijk zijn dat veel cadeautjes slechts tijdelijk hun aantrekkelijkheid weten te bewaren. Voor de ene altans, want voor een ander kan datzelfde cadeautje – weer even – zeer aantrekkelijk worden en dienst doen. Hoog tijd voor een nieuw of niet zo nieuw concept: het kringloopcadeautje. Zo kreeg mijn espressomachine een nieuw leven in een Brusselse keuken. Zij had ruim een jaar lang elke ochtend werkloos moeten toezien hoe zijn mede-bewoners haar straal negeerden. Nu pruttelt ze weer lustig voor het genot van anderen. Misschien ook zo voor Meneer Domo? Hij zou het weer bruin kunnen bakken tot groot jolijt van zijn mede-bewoners. En laat dat nu net zijn waar mijn vrouwelijke wederhelft al zo lang naar verlangt, maar waar ik tot op vandaag weigerde op in te gaan. Al ben ik bereid om toe te geven als ik daarmee Meneer Domo een tweede leven kan schenken. Ik weet niet waar Meneer Domo momenteel vertoeft, maar zijn nieuwe thuis zou Gent-Centrum kunnen zijn. Vraag je het hem eens? Alvast bedankt!

  3. Euhm… ik denk dat je iemand anders voor hebt. Al lopen er niet al te veel Boud op deze kleine wereld rond.
    Ik ben wel degelijk geïnteresseerd om Meneer Domo uit die kast weg te halen en een tweede leven te schenken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *