Waar naartoe

comm64basicWe wisten waar we moesten zijn. Spaarzaamheidstraat 2, ik ken het adres nog. Over de brug naar rechts, had hij aan de telefoon gezegd. Vader Olaerts reed met een Ford Sierra. Ik zat op de achterbank, méé met de nieuwe technologie. Ik was een whizzkid. Ik had een Commodore 64 mét een diskdrive en een computerboek vol stomme programmaatjes.
10 PRINT “Onnozelaar dat ge zijt!”
20 GOTO 10.
Daarmee stal ik de show in computerwinkels. Even typen en de monitor braakte zichzelf uit. Bam! Onnozelaar dat ge zijt, tot beneden. Het hele scherm vol groene, flikkerende letters. In de jaren 80 wekte zoiets verwondering. Tenslotte moest je in de tijd alles nog zelf typen, hopen dat het lint niet was uitgedroogd, maken dat je pink niet tussen de ijzers van L en de M schoot en denken aan het belletje op het einde van de zin, of je letters stonden op de rol. Dames en heren, er is een tijd geweest dat letters niet vanzelf kwamen. En ook nu valt het soms lelijk tegen. Of wie denkt u dat de vorige 959 stuks in de juiste volgorde heeft gelegd.
Soit, Spaarzaamheidstraat 2. Papa en ik, we reden. We gingen spelletjes kopen. Een puistenkop uit Hasselt deed zijn floppy’s weg. Ik ben niet zeker hoe wij daar zonder Facebook weet van hadden gekregen, maar wellicht stond er een zoekertje in Het Belang van Limburg. De media waren toen ook al sociaal. Het ging alleen veel trager en je moest ervoor in de auto stappen.
De kerel had twee klasseerbakjes vol floppy disks, high densitity, goed voor 360 kilobyte. Het was zielig, zo weinig, maar de verrukking vervulde me totaal. Voor 100 frank mocht ik drie floppy’s kiezen. Het duurde heel lang, want ik moest alle etiketten lezen: Kung-Fu, Pac-Man, Space Invaders, Winter Games. Mijn neef had zijn joy stick kapot gekregen met die Winter Games. Om heel hard van de schans te skiën moest je namelijk alles geven met het knuppeltje. Desnoods tot het krak zei. Dat deed het. Urenlang heb ik met hem op dat kamertje gezeten, wachtend tot hij uitgebibberd was en daarna moest zijn eigen neef ook nog skiën. Maar alles was beter dan de definitieve Game Over in het lunapark. Thuis kon je eindeloos spelen. Zonder overal 5 franken te moeten schooien. Weelde was het, drie floppy’s voor mij alleen, vol spelletjes. Mijn geluk zat mee op de achterbank!
Thuis ontdekte ik stilzwijgend dat de flopmans uit de Spaarzaamheidstraat een kleine viespeuk was. Eén spelletje heette Babysitter en was helemaal geen spelletje. Het was een prentje van een babysitter met haar benen open. Meer zeg ik niet. Geen idee trouwens of het porno was, met die grote groene vierkanten. LOAD “Babysitter”, 8,1. Enter. RUN. Het was verre van een vlezig tafereel, maar toch. Ik had die Commodore 64 wel voor mijn plechtige communie gekregen, van oma.
Het zijn dingen waar ik aan moet denken als ik mijn nieuwe handschoenen op het stuur zie liggen. Ze hebben zes geleidende vingertopjes, speciaal voor touchscreens in de winter. Want ik ben een whizzkid gebleven. Er zit alleen niemand op de achterbank. En het adres is onbekend. Ik weet misschien waar ik vandaan kom, maar niet waar ik naartoe moet.

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

9 gedachten over “Waar naartoe”

  1. Waar is de tijd… Wij hadden thuis een Atari ST spelconsole. Asteroïds, King Kong, Space Invaders yeahhhhhh, hele dagen konden we op spelen (maar dacht mocht niet van de ouders)

  2. Mijn vader reed vroeger ook met een Sierra. Ook toen we spelletjes gingen kopen. Op een computerbeurs, weet ik nog. Toen kocht je gewoon spelletjes die illegaal gekopiëerd werden op diskettes. En dat mocht en dat was leuk, maar op mijn voetbalspelletjes zag ik nooit porno.

  3. ik ben geen whizzkid maar wel een homo melancholica. je laatste zinnetjes houden me warm vandaag of zoals de Coninck ooit sprak ‘de troost van het pessimisme’

  4. gij hebt de eindredactiereflex, vee! maar moderne handschoenen hebben slechts 2×3 geleidende vingertoppen, voor duim, wijs- en middelvinger. met andere vingers swipen moderne mensen namelijk niet!

  5. Ik weet eigenlijk niet eens wat swipen is…..feitelijk…..oei, nu ben ik officieel een antiekske zeker….

  6. Een stukje dat mij van mijn sokken blaast. Eerst een warm nostalgisch gevoel (wij hadden een Atari), ik voel een schaterlach opborrelen, en dan die laatste zinnen…keihard, ik krijg het koud en slik een traan weg. Sterkte tante in deze ellendige novembermaand…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *