Winterkuikens op het werk

Het is er eigenlijk het seizoen niet naar, ver van Pasen, bijna Kerstmis. Maar in de kippenencyclopedie staat dat Orpingtonkrielen doorleggen, ook in december. Bovendien heeft de  account manager voor 379 euro een broedstoof in huis gehaald. De volautomatische Polyhatch BR 2000  heeft plaats voor 24 eieren en staat te brommen in de kelder. Het gevolg zijn winterkuikens. Het is niet naar de zin van de echtgenote van de account manager. Maar zij zit op de zumba en daar krijgt de account manager ook de gekrulde zenuwen van. 

De account manager trekt de vogeltjes groot met opfokmeel. Ze zitten binnen, onder een warme lamp. Hij kiest de beste kuikens eruit, witte, zwarte,  rosse en blauwgezoomde,  want de account manager wil scoren met zijn gebroed. Korte pootjes en hangende vleugeltjes kunnen de account manager niet bekoren. Met middelmatigheid komt een mens niet vooruit. Of toch de account manager niet. Het is een hobby. De kuikens moeten tiptop in orde zijn. En daarom heeft de account manager soms kuikens te geef. Ook in de winter.

Geïnteresseerde collega’s mogen zich melden. Discreet. Want de executive accountant krijgt geen kuikens meer. Ook al heeft ze zich al honderd keer geëxcuseerd. Dat het haar schuld niet was en dat ze er echt niks aan kon doen. Op de account manager maakte het allemaal geen indruk. De executive accountant heeft reeds vijf kuikentjes de dood ingejaagd. Dat het tweederangskuikentjes betrof  maakt voor de account manager geen verschil. De arme pluisjes zeg. Los van het pluimenleed, die domme gans was de moeite van van de Polyhatch BR 2000 niet waard.

De eerste keer had de executive account drie Orpingtonkrieltjes gekregen, samen een bokaaltje opfokmeel. Maar de account executive vergat de kuikens in de auto. De kartonnen doos had een heel weekend op de oprit van haar verkavelingshuis gestaan. Niemand, behalve de kat van de buren, had de vogeltjes horen piepen.  ‘s Maandags waren ze koud, hard en stil.
Desalniettemin had de account manager zijn collega een tweede kans gegeven. Maar ook die had ze verknald. Deze keer was het haar zoontje geweest. Het zesjarige onbenul vond de kuikentjes zo lief en zo zacht dat hij ze veel te hard tegen zijn wang had gedrukt. De uitkomst laat zich raden middels twee adjectieven: klam en slap.

Zodoende zijn de kuikens van de account managers een heikel punt geworden op het werk. Hij heeft nog altijd kuikens te geef, maar niet meer voor iedereen. En dus moet er om de accountant executive heen worden gecommuniceerd. De account manager rekent op ieders discretie. Voor er straks weer budgetten moeten worden uitgetrokken om de cohesie van het team op te krikken. De bestelde kuikens worden daarom overhandigd op de parking van de Carestel in Groot-Bijgaarden. Het is er het decor niet naar. Maar het past wel bij dit ellendige seizoen.

(eerder verschenen in Vacature, deze week met interview kardinaal Danneels)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *