Young urban en creative

Ze lagen in de wc en ik moest snel zijn. Of ik was ze kwijt. Maar ik dacht alleen maar: Oh nee! Hoe is dit nu mogelijk! Sta ik hier young urban en creative te wezen, met witte turnsloffen, gouden strepen op mijn jeans en een zwarte blazer! Ik kwam als uit een boekje. Bovendien was ik net op citytrip geweest. Appartementje gehuurd van ene Tiziano die niet op AirBnB zit. AirBnB is al lang opgeslokt door de middelmaat. Het werd een geheim palazzootje achter de Piazza Maggiore in Bologna. 

In Bologna hebben terroristen in 1980 het station opgeblazen. Ik was gaan kijken naar de scheur in het marmer die er nog altijd is. En naar de klok die sindsdien stilstaat op 10.25 uur. Als we overal de klok zouden stilzetten waar een bom ontploft, zouden we misschien zonder tijd verder kunnen. Om écht veilig te zijn moet je de tijd afschaffen, bedacht ik. Want ik ben een halve filosoof, ik. Maar goed, filosofen hebben niet alleen redeneringen, ze hebben ook uitwerpselen. Ik stond achter een deur op de luchthaven van Bologna en ik vloekte conform mijn aangemeten Italiaanse flair. Pozzo di merda!

Het toilet was al niet naar mijn zin geweest. Het was er zo eentje met een spoeloog dat je de hele tijd doet vrezen: Ik hoop dat die sensor senst dat ik er nog op zit. Of ik word direct ongevraagd langs achteren gespoeld. Het gebeurde gelukkig niet. Het oog deed wat moest. Er werd pas geloosd toen ik rechtstond. Maar wat was er uit de achterzak van mijn broek gegleden? Che cazzo! Twee instapkaarten, die van mij en die van mijn echtgenoot, die evenzo young urban en creative de wacht stond op te trekken bij de trolley aan de gate.

Ik kon niet anders dat graaien met mijn handje. Natuurlijk had ik het liever eleganter gewild, maar proberen te boarden met de woorden “I really really really really lost our boarding passes in the loo”… Nee! Ik moest het water in om te redden wat er te redden viel. Het was deppen en behelpen met wc-papier. Plus opletten dat ik mijn stoelnummer er niet af zou vegen. Met twee natte vodjes papier kwam ik terug buiten. Vijf seconden Dyson moesten volstaan. Het was een slecht plan. Handdrogers zijn niet gemaakt voor slappe instapkaarten. Het scheelde niet veel of ik was ze opnieuw kwijt. “Our boarding passes were really really really really sucked in by the Dyson Airblade.” Kom daarmee af bij een stewardess!

Nu ja, de spondeligger vervoegen met twee natte instapkaarten en de bijhorende verklaring was evenmin een aanrader. Hij zei nochtans niets, hij zuchtte alleen maar. Het volstond. Tenslotte is mij  al langer bekend wat hij van mij vindt. “Voor een vrouw zijt gij behoorlijk vies”, is een uitspraak die zelfs een rommelige vrouw nooit meer vergeet. Enfin, young urban en creative schoven wij aan terwijl de instapkaarten als twee Tena Lady’s lagen te drogen op onze trolley. Niemand lette erop en de juffrouw aan het poortje gebaarde ook van niks. Die dacht wellicht alleen maar: Amai, witte turnsloffen, jeans met gouden strepen en een zwarte blazer. Zo urban young en creative!

(eerder verschenen in De Standaard Magazine)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *