Zalm met gebakken aardappelen

De bioweek is over en de facility manager is weg. Hij heeft het helemaal gehad met alle faciliteiten. De zalm met gebakken aardappelen was de druppel. Die stond bij de contractuele cateraar op de kaart terwijl het donderdag veggiedag was. Alsof de facility manager niet wist dat een zalm geen plant is maar een vis.

De mails die hij erover heeft gekregen! De opmerkingen in de gang! De links naar een documentaire op internet over een zalmfabriek in Chili, met zalmen die in korven zwemmen en de oceaan bederven tot ze per stofzuiger naar de fabriek verhuizen. Daar slibberen ze met een snelheid van 5000 vissen per uur door een lange goot. Met de buik naar boven. Voorbij een vlijmscherp mes. Hoe bio kon je zoiets vinden! Mijnheer de facility manager!

De facility manager zit nu overspannen thuis. Want vóór de bioweek en de zalm met gebakken aardappelen waren er uiteraard nóg facilitaire voorvallen. Met faciliteiten is het altijd wat. De mensen hebben geen manieren. De mensen hebben geen respect. Voor de facility manager niet. En voor de faciliteiten nog veel minder. Ten bewijze de toestand van de keuken, niet de keuken van de cateraar, wel de keuken op de tweede verdieping. Daar waar het koffieservies een mengelmoes is van mokken uit alle windstreken, met donkerbruine aders in de witte keramiek. Daar waar er altijd saus zit achter het raampje van de magnetron. Daar waar de pompbak vol is en de vaatwasser leeg. Het is alsof de deur van de vaatwasser een kriepende valbrug is die alleen met vijf katrollen en drie dikke slaven naar beneden kan worden gelaten. Want iedereen is te mottig om zijn gerief in de machine te zetten.

De dampkap is een schuilhut voor illegale rokers. De koelkast is een grotto van verweesde slaatjes en halfopgegeten bakjes surimi. In het groentenvak zitten genoeg harige koppen om vijf én zes haartooi acht lesuren bezig te houden. De schoonmaakfirma vindt er al heel lang geen lol meer aan, dreigt ermee om het onderhoud van de keuken uit de aanbesteding te schrappen.

De facility manager kon mails sturen zoveel hij wilde, compleet met foto’s van de ravage. Niemand was bereid tot beterschap. De collega’s maakten zich liever druk over een zalm op donderdag veggiedag. Het kon hem niet meer schelen. Hij was weg. Dat een andere seut het nu maar oploste. Van de zalm, de keuken, de voorbehouden parkeerplaatsen en de paaltjes, de paaltjes, nondedju de paaltjes.

Er ging geen maand voorbij of iemand had de paaltjes van de directie uit de grond getrokken, tegelijk met die van de bezoekers. Om daarna gelegitimeerd zelf dicht bij de deur te parkeren. En degenen die niet dicht bij de deur durfden parkeren, ploegden een lelijk paadje schuin over het aangelegde plantsoen naar binnen. Het groenbedrijf had al een paar keer draad gezet voor de binnenweg, maar ook die paaltjes werden schaamteloos uit de grond getrapt. De facility manager ging ieder jaar over zijn budget heen. Omdat hij nieuwe grasmatten moest bestellen en langere paaltjes.

Plus dan was er nog de extra kost van de leaseplanten. Die gingen namelijk om het kwartaal dood van de koffie. Het groenbedrijf had hem daarover aangeschreven. Ze waren genoodzaakt de prijs van het leasecontract te verhogen omdat hun planten ziek werden van koffieresiduen. Dat vond de facility manager nu straf. Een zalm uit Chili wilden zijn collega’s aan de boezem drukken. Maar de planten in de hal vergiftigden ze met koude koffie. Ammehoela de bioweek. De facility manager is weg. Uit respect voor zijn eigen biologie.

(eerder verschenen in Vacature Magazine)

Een gedachte over “Zalm met gebakken aardappelen”

  1. Geweldig.
    Gewoonweg ongemeen geweldig.

    En een tikkeltje spijt: zo wil ik ook kunnen schrijven. Maar ge moet dat laten aan de mensen die dat kunnen. Dus doe ik maar wat anders met mijn leven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *